X'te bir gazeteciye küfür edilmiş.
Ve memlekette bir kınama festivali başlamış.
Sahne ışıkları açık, kameralar hazır.
Herkes sıraya girmiş:
“Ben de kınıyorum”,
“Ben daha çok kınıyorum”,
“Bakın ne kadar ahlaklıyım.”
İnsan ister istemez soruyor:
Ulan siz neredeydiniz?
La siz hayırdır !
Yedi yıl önce,
Cihangir'in kendini dokunulmaz sanan tayfası
ölmüş babam da dahil
bütün gelmişime geçmişime söverken
neredeydiniz?
Anaya küfür serbestti.
Ölüye hakaret normaldi.
İnanca, hayata, mahalleye sövmek
“özgürlük” paketine dahildi.
Bizim mahalle hedefteyken
birinizin vicdanı sızladı mı?
Biriniz “Bu da fazla” dedi mi?
Hayır.
Çünkü o gün susmak işinize geliyordu.
Çünkü o gün küfür doğru adrese gidiyordu.
Çünkü linç edilenler siz değildiniz.
Şimdi roller değişti.
Ve bakıyorum,
küfrü kınama seanslarına
bizim mahallenin yazar-çizer takımı da girmiş.
Ne güzel değil mi?
Düne kadar
“Bunlar her şeyi hak ediyor” diyenler,
bugün objektiflik dersi veriyor.
Düne kadar linci meşrulaştıranlar,
bugün adalet pozları kesiyor.
Sözde daha sevimli görünecekler.
Sözde daha adil.
Sözde “herkese eşit mesafede”.
Geçin bunları.
Bu bir vicdan uyanışı değil,
bu bir imaj temizliği.
Bu ilke değil,
bu poz kesme.
Bu ahlak değil,
bu konjonktür.
Hepiniz sıraya dizilmiş papatyalarsınız.
Beyaz yapraklı, temiz pozlu,
ama kökü çamurun içinde.
Küfür size gelince suç.
Bize gelince mizah.
Linç size gelince vahşet.
Bize gelince hak edilmiş.
Adaletiniz bu kadar.
Ahlakınız bu kadar.
Cesaretiniz rüzgâr kadar.
O yüzden susun.
Bu memleket,
kimlerin küfür edilirken sustuğunu,
kimlerin linç edilirken keyifle izlediğini
unutmadı.
Bugün attığınız her kınama tweet'i,
dünkü sessizliğinizle çarpılıyor.
Ve sonuç sıfır.
Ahmet Keser \ Timeturk
