Biz çocukken hayat bize steril paketlerde sunulmadı !
Tozun, kanın, ölümün ve kavganın içinden geçerek büyüdük.
Oruç tutardık; Agustos ortasında kavurucu sıcakta, en uzunundan !
Kurban kesilirdi gözümüzün önünde !
Asılırdı hayvan bahçeye , böbrek ciğer dalak !
Evin ortasında cenaze varken Kur'an okunurdu; hayatın ölümle yan yana yürüdüğünü o yaşta öğrenirdik.
Sokakta kavga eder, kafamız gözümüz dizimiz kan içinde gelirdik eve !
Annemiz bir tokat atar, babamız bir bakış atar, mesele kapanırdı.
Çünkü biz hayatın içinde büyüdük.
Bugünün çocukları ise hayatın vitrininde büyütülüyor.
Travma korkusu…
Hijyen takıntısı…
Aşırı korumacı ebeveynlik…
Ortaya çıkan şey çocuk değil; fanusta yetiştirilen porselen nesil.
Naif.
Kırılgan.
En küçük zorlukta dağılan bir nesil.
Yarın ciddi bir kriz çıksa, bir savaş patlasa…
Bırakın direnç göstermeyi, çoğu psikolojik rapor alıp kenara çekilecek hâle getirildi.
Ve bu dönüşüm öyle kendiliğinden olmadı.
Son yıllarda ekranlara bakın.
Her kanalda bir aile terapisti, bir psikolog, bir davranış uzmanı…
Topluma sürekli yeni korkular öğreten bir sektör kuruldu.
Çünkü artık insanın yaşadığı her duygu “hastalık” kategorisine sokuluyor.
Eskiden insanın hüznü vardı, öfkesi vardı, korkusu vardı.
Şimdi ise psikolojik hastalık kataloğu var.
Bugün psikoloji literatüründe 450'den fazla psikolojik hastalık tanımlanmış durumda.
İnsan isimlerini duydukça şaşırıyor:
• Sosyal Anksiyete Bozukluğu
• Panik Bozukluk
• Obsesif Kompulsif Bozukluk (OKB)
• Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB)
• Tükenmişlik Sendromu
• Borderline Kişilik Bozukluğu
• Narsistik Kişilik Bozukluğu
• Travma Sonrası Stres Bozukluğu
• Ayrılık Kaygısı Bozukluğu
• Seçici Mutizm
• Disleksi
• Misofoni
• Nomofobi (telefonsuz kalma korkusu)
• Ortoreksiya (sağlıklı beslenme takıntısı)
• FOMO (bir şeyi kaçırma korkusu)
Liste uzadıkça uzuyor, kıçına ossuruk gelen bilim(!) insanı ossuruktan hastalık uydurmuş adeta !
Şimdi insan dönüp kendi çocukluğuna bakıyor…
Lan biz bunların bir tanesini bile duymadık.
Çünkü hayatın sertliği bizim için hastalık değil hayatın ta kendisiydi.
Şimdi ise çocukların önüne pamuk seriliyor, en ufak zorluk travma diye etiketleniyor.
Sonra da soruyorlar:
“Neden bu kadar kırılgan bir nesil yetişti?”
Cevap basit.
Çocuklara hayatı öğretmek yerine,
hayattan korkmayı öğrettiniz.
Ve sonuç ortada:
En küçük sarsıntıda çatlayacak
porselen bir nesil.
Ossuruktan korkan nesil !
Ahmet Keser/TİMETÜRK
