Uzun zamandır Türkiye’de gündemden düşmeyen CHP’deki iktidar mücadelesi ve yeni bir partinin kurulacağına dair söylemler nihayetinde ete-kemiğe bürünmüş oldu.
Bize hayırlı olsun demek düşer. Lakin “niyet hayır, akıbet hayır” diye güzel bir söz vardır. Bu sözü mihenk taşı olarak kabul edersek; niyet hayırlı değilse akıbette hayırlı olmaz demek durumundayız.
Yeni Parti olarak takdim edilen siyasi partinin neden ve kimler tarafından kurulduğuna bakmakta fayda olsa gerek.
CHP içi acımasız mücadele ve çevrilen entrikalar mahkeme koridorlarına taraflar tarafından taşındı. Aile içi şiddetli geçimsizlik, hatta gayri hukuki tavırlar CHP ailesinde şiddetli geçimsizlik gerekçesiyle, çatışmalı ayrılığın yolunu açmış oldu. Asıl cevabı aranan soru, yönetimin hangi ekipte kalacağıydı. CHP’nin yönetimini ele geçirmek için yıllarca mücadele etmiş, pavyonlarda delege pazarlığı yapmış, bunu temin için kamu malını zimmete geçirmiş, belediyeleri haraca bağlamış çete ölesiye bir mücadelenin içine girmişti.
CHP’nin başına Kılıçdaroğlu’nun mahkeme kararı ile gelmesi bütün planları bozmuş oldu.
Peki plan neydi?
İmamoğlu’nu cumhurbaşkanı seçtirerek hapisten çıkaracaklar ve kendileri de tekrar milletvekili seçilerek dokunulmazlık zırhını taşımaya devam edeceklerdi. Böylece haklarındaki olası suçlama ve yargılamalardan korunmuş olacaklardı.
Bu planın içinde farklı kesimlere de rüşvet verilmekteydi. Söz konusu plan içinde en fazla çıkarı olacak kesim FETÖ’cüler idi. Yeni dönemde FETÖ’cüler aklanacak ve kamuda yeniden görevlerine iade edileceklerdi. Dolayısıyla ABD/İsrail ekseni de memnun edilmiş olacaktı. Artık siyonizmin hizmetinde bir Türkiye ortaya çıkmış olacaktı.
Plan tutmayınca yeni arayışlar kaçınılmazdı. Bu bağlamda Yeni Parti’nin kurulması ve 91 milletvekilinin CHP’den istifa ederek bu partiye geçmesi oldukça anlamlıdır. Söz konusu milletvekillerinin gelecek dönem adaylıkla ilgili sözler verilerek transfer edilmesi tam da bununla ilintilidir.
Her ne kadar partinin kurucusu Özgür Özel olsa da patronunun Ekrem İmamoğlu olduğunu bilmeyen yoktur. Onca iddiaya rağmen bir kişinin önemli bir kitleyi yönlendirebilmesine bir anlam vermekte zorlanmamak elde değildir. Fakat Türkiye’de Erdoğan nefreti dolayısıyla bütün iradesini yitirmiş bir kitlenin mevcut olduğunu dikkatten kaçırmamak gerekir. Sırf “İrmir’in dağlarında çiçekler açar” marşını büyük bir aşkla söylediği için Türkiye’nin en güvenilir insanı olarak bir hırsızı görerek devletten daha üst bir noktaya yerleştirmelerini bu nefrete bağlamak lazım. Her ne kadar ortaya çıkan gerçekler büyük bir hayal kırıklığına neden olmuş olsa da söz konusu kitlenin iflah olması pek mümkün görünmüyor. Yoksa Yeni Parti’ye gösterilen bu teveccühü açıklamak mümkün olamazdı.
Bir partiye “Yeni” ismini vermek onu yeni yapmaya yeter mi?
Tabii ki yetmez. Uzun yıllardır siyasetten nemalanan ve haklarında onca şaibe bulunan siyasilerin kurmuş olduğu parti olsa olsa CHP’nin arınmasına istifaları ile hizmet eden kişilerin yoğun bir şekilde yer aldığı bir örgütten başka bir şey değildir.
Yeni Parti’ye geçenlerin ve teşkilatların CHP’nin sosyal medya hesaplarını gasp etmesi, CHP teşkilatlarından bardağa varıncaya kadar hırsızlık yapmaları ve binalara zarar vermelerini nasıl okumak gerekir?
Huylu huyundan vaz geçmiyor dersek yeridir.
Yeni Parti ile ilgili oluşturulmaya çalışılan “ilk seçimde iktidara gelecek” algısı da yine gerçeklikten kopuktur. CHP’nin oyu iki parti arasında paylaşılacaktır. Hangisi bu oyun ne kadarını alır sorusuna cevap vermek için biraz beklemek gerekecek. Fakat bu süreç iki partiye de zarar verecektir. Seçimlerde birlikte hareket etmelerinin imkânı kalmayan bu partilerin Türkiye’de iktidar alternatifi olması da mümkün görünmüyor.
Bu süreçte CHP ile Yeni Parti arasında yaşanacak çatışma iki partiye de zarar verecektir.
Yeni Parti’de yeni olan tek şey isimdir…
Prof. Dr. Abdulvahap Akıncı/TİMETÜRK
