Bugün insanlık, tarihin en hızlı, en gürültülü ve bir o kadar da hafızasız çağını yaşıyor. Ekranların ötesinden üzerimize yağan binlerce uyaran, bizi sadece birbirimizden değil; özümüzden, köklerimizden ve bizi biz yapan o görünmez harçtan koparıyor. Oysa tarih bize çok net bir gerçeği fısıldıyor: Bir milleti dışarıdan gelen toplar, tüfekler ya da ordular değil; içten içe çürüyen, bağları koparılan ve yalnızlaştırılan aileler yıkar. Bugün karşı karşıya olduğumuz en büyük tehlike, sınırların ihlali değil; kalplerin ve hafızaların işgalidir.
Aile, sadece aynı soyadı taşıyan insanların bir arada yaşadığı bir konaklama yeri değildir. Aile; bir milletin ruh kökünün beslendiği, adalet, merhamet, vefa ve aidiyet duygusunun ilk defa deneyimlendiği laboratuvardır. Örfümüz, adetlerimiz, bin yıllık süzgeçten geçerek bugüne gelmiş manevi değerlerimiz; modern dünyanın bize sunduğu o soğuk, bencil ve "yalnız birey" masalına karşı en büyük kalkanımızdır.
Ancak son yıllarda sinsi bir dönüşüm yaşanıyor. Köklerimizden, geleneklerimizden ve manevi değerlerimizden koparılmamız, modernleşme adı altında bize "özgürlük" olarak pazarlanıyor. Bireyselleşme kisvesi altında; sorumlulukların unutturulduğu, "ben" merkezli, tahammülsüz ve köksüz nesiller yetiştirilmesi istenirken, asıl hedef göz ardı ediliyor: Aile kalesi düşerse, geride savunulacak hiçbir vatan kalmaz.
Çocuklarımıza aktarmadığımız her değer, unutturduğumuz her örf ve boşladığımız her manevi bağ, onların yarın rüzgarda savrulan birer yaprak olmasına kapı aralıyor. Psikolojik olarak biliyoruz ki, kökleri olmayan bir ağaç ilk fırtınada devrilir. Bugün çocuklarımızın yaşadığı kimlik bunalımları, aidiyetsizlik hissi ve ruhsal boşluklar, aslında onlara miras bırakamadığımız o manevi sığınakların yokluğundan besleniyor. Kendi toprağının hikayesini bilmeyen bir çocuk, başka kültürlerin rüzgarında kaybolmaya mahkumdur.
Milli ve manevi değerler; bir toplumu bir arada tutan görünmez çeliktir. Vefa, büyüklerimize gösterilen saygı, komşuluk hukuku, sofradaki bereketin paylaşılması, zor günde omuz omuza verme bilinci... Bunlar nostaljik birer detay değil, hayatta kalma refleksimizdir. Bu değerler içten içe kemirildiğinde, geriye sadece kalabalıklar içinde yaşayan, birbirine yabancılaşmış, merhamet duygusunu yitirmiş bir insan yığını kalır. Bir milletin içten çöküşü, ordularının yenilmesiyle değil, evdeki ocağın sönmesiyle başlar.
İşte bu yüzden, bugün aile olabilmek sadece bireysel bir tercih değil, milli ve insani bir sorumluluktur. Tarihin en büyük sınavı, bu çarkın dişlileri arasında kaybolmadan, çocuklarımıza sadece bir ev değil; aidiyet duyacakları bir ruh, yaslanacakları bir tarih ve sarılacakları değerler bırakabilmektir.
Unutmayalım; geçmişine yabancılaşan bir millet, geleceğini başka ellerin senaryolarına teslim eder. Yarın güçlü bir Türkiye, güçlü bir toplum ve huzurlu bireyler istiyorsak; önce evimizdeki ocağı, değerlerimizle yeniden ve gür bir şekilde yakmak zorundayız. Çünkü kökleri sağlam olan bir milletin, yarından korkusu olmaz.
Ayşegül Sert/TİMETÜRK
