Türkiye’nin tanıdığı, milyonların ekranlardan izlediği, sahnede alkışladığı bir insanı düşünün…
Hayatı boyunca binlerce insanın karşısına çıkmış, insanların evlerine konuk olmuş, sesine, yüzüne, sanatına aşina olduğumuz bir insan… Bir gün kalbi duruyor ve tam iki gün boyunca kimse onun yokluğunu fark etmiyor.
İki koca gün…
Ne çalan bir telefon, ne kapısını yoklayan bir dost, ne “Nasılsın?” diye soran bir ses…
Serhat Kılıç’ın sarsıcı kaybının ardından hepimizin içine oturan o ağır duygunun sebebi belki de tam olarak buydu. Bir sanatçının kaybından çok daha fazlasıyla karşı karşıya kaldık. Hepimize, kendi hayatımızla ilgili cevaplamaktan kaçındığımız bir soruyu sordurdu bu acı olay:
“Benim başıma bir şey gelse, yokluğumu kim fark eder?”
Bu soru insanın içine kolayca yerleşmiyor. Çünkü hepimiz kalabalıkların içinde yaşıyoruz. Telefonlarımız hiç susmuyor, sosyal medya hesaplarımızda yüzlerce, binlerce insan var. Bir fotoğraf paylaşıyoruz, beğeniler geliyor. Bir şey yazıyoruz, yorumlar yapılıyor. Bir yere gidiyoruz, insanlar görüyor.
Ama bütün bu kalabalığın içinde, gerçekten bizi gören kaç kişi var?
İşte asıl mesele burada başlıyor.
Çünkü insan, aslında kalabalığa değil bağa ihtiyaç duyuyor.
Hayatımız boyunca bize çok sayıda insan eşlik edebilir. Okul arkadaşlarımız, iş arkadaşlarımız, komşularımız, akrabalarımız, dostlarımız, sosyal çevremiz… Fakat insanın hayatında öyle birkaç kişi vardır ki onların varlığı, hayatın bütün gürültüsünden daha değerlidir.
Çünkü onlar sadece bizi görmez.
Bizi fark eder.
Sesimizdeki değişikliği duyar.
Yüzümüzdeki yorgunluğu fark eder.
“İyiyim” dediğimizde gerçekten iyi olup olmadığımızı merak eder.
Bir gün ortadan kaybolduğumuzda, “Herhalde işi vardır” deyip geçmez.
Arar.
Çünkü sevmenin en gerçek hâllerinden biri, yokluğu fark etmektir.
Belki de bu yüzden hayat arkadaşlığı, aynı evin içinde yaşamak kadar basit bir mesele değildir.
Evlilik sadece aynı sofraya oturmak, aynı yatağı paylaşmak, faturaları birlikte ödemek, çocuk büyütmek değildir. Bunlar hayatın organizasyonudur. Oysa evlilik dediğimiz şey, bütün bunların ötesinde bir refakat ilişkisidir.
“Ben senin hayatına şahidim.”
“İyi gününde de kötü gününde de buradayım.”
“Sen konuşmasan bile seni anlamaya çalışacağım.”
“Yaşlandığında, hastalandığında, yorulduğunda, korktuğunda yanında olacağım.”
Bazen evliliğin en önemli cümlesi “Seni seviyorum” bile değildir.
Belki de en kıymetlisi şudur:
“Ben buradayım.”
Çünkü insanın hayatında öyle zamanlar vardır ki ne büyük sözlere ne romantik cümlelere ne de gösterişli sevgilere ihtiyaç duyar.
Sadece birinin orada olduğunu bilmek ister.
Hastalandığında başucunda oturacak birini…
Gece uykusundan uyandığında “Bir şey mi oldu?” diye soracak birini…
Sessizleştiğinde sessizliğinin farkına varacak birini…
İki gün haber alınamadığında kapısını çalacak birini…
İnsan bazen bütün dünyaya değil, yalnızca bir kişiye ait olduğunu hissetmeye ihtiyaç duyar.
Bugün iletişim kurmanın hiç olmadığı kadar kolay olduğu bir çağdayız. Bir tuşa basıyoruz, dünyanın öbür ucundaki insana ulaşıyoruz. Görüntülü konuşuyoruz, mesajlaşıyoruz, birbirimizin hayatlarını ekranlardan takip ediyoruz.
Fakat ne garip bir çelişki ki…
İletişim bu kadar kolaylaşırken gerçek bağ kurmak giderek zorlaşıyor.
Herkes birbirinin hayatından haberdar ama çok az insan birbirinin hayatına gerçekten dokunuyor.
Birbirimizin fotoğraflarını görüyoruz ama birbirimizin yorgunluğunu görmüyoruz.
Ne yaptığımızı biliyoruz ama nasıl olduğumuzu bilmiyoruz.
Çevrimiçi olduğumuzu görüyoruz ama içimizde ne kadar yalnız olduğumuzu fark etmiyoruz.
Belki de modern çağın en büyük yalnızlığı tam olarak budur:
İnsanların arasında kaybolmak.
Yanımızda insanlar varken yalnız kalmak…
Bir evin içinde iki kişinin birbirine yabancılaşması…
Aynı sofrada oturup farklı dünyalarda yaşamak…
Aynı yatakta uyuyup birbirinin ruhundan habersiz olmak…
Ve en acısı, insanın zamanla kendi yalnızlığına alışması.
Çünkü yalnızlık bazen insana bir tercihmiş gibi gelir. “Ben kimseye ihtiyaç duymam” deriz. “Kimseye güvenilmez” deriz. “Kendi başımın çaresine bakarım” deriz.
Evet, insan kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmeli.
Ama güçlü olmak, kimseye ihtiyaç duymamak değildir.
Güçlü olmak, ihtiyaç duyduğunda el uzatabilecek kadar güvende hissetmektir.
Çünkü hepimizin kırıldığı, yorulduğu, sustuğu, korktuğu zamanlar vardır.
Ve insanın en büyük ihtiyacı, tam da o zamanlarda yanında birinin olduğunu bilmektir.
Bazen hayat arkadaşımızın bize verebileceği en büyük şey çözüm değildir.
Sadece yanımızda oturmasıdır.
Bir kahveyi birlikte içmektir.
Elimizi tutmasıdır.
“Buradayım” demesidir.
Çünkü bazı acılar konuşularak değil, paylaşılarak hafifler.
Bazı yükler taşınarak değil, birlikte taşınarak azalır.
Ve bazı insanlar hayatımıza yalnızca birlikte yaşamak için değil, hayatın zor taraflarına birlikte dayanabilmek için girer.
Bu yüzden sevdiklerimizi ertelemeyelim.
Bir telefon açmayı, bir kahve içmeyi, sarılmayı, “Nasılsın?” diye gerçekten sormayı yarına bırakmayalım.
Kırgınlıklarımız olabilir.
Kızgınlıklarımız olabilir.
Haklı olduğumuzu düşündüğümüz meseleler olabilir.
Ama bazen insan, haklı olmaktan çok daha kıymetli bir şeyi kaybedebilir:
Birbirini.
Hayat, sandığımızdan çok daha kısa.
Bugün yanımızda olan insanın yarın yanımızda olmayacağının garantisi yok. Bizim yarın burada olup olmayacağımızın da…
Bu nedenle belki bugün kendimize şu soruyu sormalıyız:
“Benim yokluğumu kim fark eder?”
Hemen ardından bir başka soru:
“Ben kimin yokluğunu fark ediyorum?”
Çünkü mesele yalnızca sevilmek değil.
Mesele, bir başkasının hayatında gerçekten yer etmiş olmak.
Birinin sesinde, birinin alışkanlığında, birinin günlük hayatında, birinin kalbinde kendine bir yer açabilmek.
İnsan öldüğünde geride bıraktığı şey yalnızca fotoğrafları, başarıları ya da sahip oldukları değildir.
Asıl geride bıraktığı, dokunduğu insanlardır.
Bir çocuğun hafızasında bıraktığımız bir cümle…
Bir eşin kalbinde bıraktığımız güven…
Bir dostun hayatında bıraktığımız iz…
Bir insanın zor gününde yanında oluşumuz…
Belki de gerçek hayat tam olarak budur.
Çünkü günün sonunda kaç kişinin bizi tanıdığı değil, kaç kişinin bizi gerçekten bildiği önemlidir.
Kaç kişinin bizi alkışladığı değil, kaç kişinin sessizliğimizi fark ettiği…
Kaç kişinin hayatımıza baktığı değil, kaç kişinin hayatımızın içinde olduğu…
Ve belki de bu dünyada sahip olabileceğimiz en büyük zenginlik, öldüğümüzde ardından gözyaşı dökecek binlerce insan değil; yaşarken kapımızı çalacak, sesimizi duymayınca merak edecek, elimizi tuttuğunda bize “Yalnız değilsin” duygusunu verecek birkaç gerçek insandır.
Çünkü insan, hayatı boyunca kalabalıkların içinde yürür.
Ama yolun sonunda hepimizin ihtiyacı aynıdır:
Bir ses.
Bir el.
Bir nefes.
Bir “Ben buradayım.”
Hiç kimse yalnız ölmeyi hak etmiyor.
Ama belki bundan daha önemlisi şu:
Hiç kimse yaşarken de yalnız bırakılmayı hak etmiyor.
Öyleyse sevdiklerimize biraz daha dikkatle bakalım.
Yanımızdaki insanı gerçekten görelim.
Telefonu bir kenara bırakıp gözlerinin içine bakalım.
Kırgınsak konuşalım.
Özlediysek arayalım.
Seviyorsak söyleyelim.
Çünkü hayat, söylemek için doğru zamanı bekleyen insanların hikâyesi değil.
Hayat, vakit varken birbirine dokunabilen insanların hikâyesidir.
Ve günün sonunda belki de hepimizin geride bırakmak isteyeceği en güzel cümle şudur:
“Bu dünyadan geçerken yalnız değildim. Birileri vardı. Ben de birilerinin hayatında vardım.”
Ayşegül Sert/TİMETÜRK
