Son yıllarda adına '' mizah'' denilen bir anlayış türedi ki; güldürmek yerine değerleri aşağılıyor, düşündürmek yerine kutsalları hedef alıyor. Sahneye çıkan birkaç şarlatan, kahkaha uğruna bir milletin inancını, kültürünü ve manevi değerlerini ayaklar altına alıyor. Ardından da pişkince, ''Bu sadece şakaydı, mizah yaptık.'' diyerek kendisini savunuyor.
Hayır!!!
Bu ne mizahtır ne de sanattır. Bunun adı, düpedüz soytarılıktır.
Eleştiri ve hakaret arasındaki çizgiyi bilmeyenler, özgürlüğü sorumsuzluk sananlardır. Hiç kimsenin; milyonlarca insanın inancını, kutsallarını ve kültürel mirasını küçümsemeye hakkı yoktur. Bir toplumun ortak değerleri, üç beş alkış uğruna sahnelerde pazarlanacak kadar değersiz değildir.
Beni asıl düşündüren ise bu gösterileri alkışlayan kalabalıklardır. Bir insan, kendi değerlerine yapılan saygısızlığa nasıl gülebilir? Bir millet, kendi manevi mirasıyla alay edilmesini nasıl alkışlayabilir? İşte asıl sorgulanması gereken budur.
Mizah; zeka ister, edep ister, seviye ister. İnsanları incitmeden de güldürmek mümkündür. Başaramayanlar ise kolay yolu seçer; kutsallara dil uzatır, inançlarla alay eder, sonra da buna sanat der.
Unutulmamalıdır ki, bir milleti ayakta tutan yalnızca ekonomisi ya da teknolojisi değildir. Onu asıl ayakta tutan; inancı, ahlakı, kültürü ve ortak değerleridir. Bu değerlere saldırıyı alkışlamak, aslında kendi köklerini inkâr etmektir.
Ben, komedi adı altında sergilenen bu seviyesizliği reddediyorum. İnançları ve kutsalları malzeme yapan anlayışı şiddetle kınıyorum. Çünkü mizah; insanı yüceltir. Soytarılık ise yalnızca alkış uğruna insanı ve değerlerini küçültür.
Kalemin görevi alkış toplamak değil, vicdanı uyandırmaktır. Kahkaha geçicidir; değerler ise bir milletin ebedi mirasıdır, vesselam...
Burhan Yazıcı/TİMETÜRK
