Bir devletin güçlü olması; sadece ordusuyla, ekonomisiyle ya da sınırlarını korumasıyla ölçülmez. Asıl güç, felaket anında milletinin yanında dimdik durabilmesidir. Türkiye Cumhuriyeti, asırlık devlet geleneğiyle bunu defalarca ispatlamış bir devlettir.
Elbette sivil toplum kuruluşları, vakıflar, gönüllüler ve bireysel yardımlar çok kıymetlidir. Hiç kimse onların fedakârlığını görmezden gelemez. Ancak bu katkıları, devleti yok sayacak bir propaganda aracına dönüştürmek ne vicdanla ne de akılla bağdaşır.
Ne yazık ki 6 Şubat depremlerinin ardından bazı çevreler, yaşanan acıyı fırsata çevirmeye çalıştı. Devletin bütün kurumlarını hedef alan sistematik bir algı operasyonu yürütüldü. AFAD, KIZILAY ve devletin diğer yardım kuruluşları adeta yokmuş gibi gösterildi. Amaç yardım etmekten çok, devlete olan güveni sarsmaktı.
Oysa gerçekler, sosyal medya sloganlarından çok daha inatçıdır.
Aradan geçen zaman, kimin samimiyetle çalıştığını, kimin ise acılar üzerinden siyaset ve reklam yaptığını ortaya koydu. bugün aynı çevreler, dün söylediklerini unutmuş gibi davranıyor. Hiçbir şey olmamışçasına yeni gündemlerin arkasına saklanıyorlar.
Ama unuttukları bir gerçek var:
Devletin hafızası güçlüdür.
Devlet günü geldiğinde gereğini yapmasını bilir.
Devlet; Milletine hizmet edeni de, milletinin acısını istismar edeni de unutmaz.
Eleştiri elbette olacaktır. Demokratik toplumların vazgeçilmezi budur. Ancak eleştiri başka, Yardım bahanesiyle güç devşirmek, milletin duygularını istismar etmek ve Devleti yok hükmünde göstermeye kalkışmak; masum bir tavır değil, ağır bir sorumsuzluktur.
Bugün dönüp geriye baktığımızda görüyoruz ki, o gün ''Devlet nerede?'' diye bağıranların önemli bir kısmı, bugün sessizliğe bürünmüş durumda.
Şimdi ben soruyorum...
Hey, naber Ahbaplar?
Devleti yok sayarak kurmaya çalıştığınız algının sonu nereye vardı?
Çünkü Devlet ne unutur, ne vazgeçer, ne de milletini sahipsiz bırakır. Vesselam
Saygılarımla
Burhan Yazıcı/TİMETÜRK
