Hayat bana en büyük derslerini çok genç yaşlarda verdi.
İki çocuk annesi olmak, sadece bir aile kurmak değildi benim için. Aynı zamanda büyümek, sabretmek, vazgeçmemeyi öğrenmek ve her gün yeniden kendimi keşfetmekti.
Anne olduğum gün anladım ki çocuklarımıza vereceğimiz en büyük miras, sadece iyi bir eğitim ya da güzel bir gelecek değildir. Asıl miras; karakterimiz, duruşumuz ve onlara yaşatarak öğrettiklerimizdir.
Bu yüzden her gün kendime aynı soruyu soruyorum:
Bugün çocuklarım benden ne öğrendi?
Şikâyet etmeyi mi…
Yoksa şükretmeyi mi?
Pes etmeyi mi…
Yoksa yeniden ayağa kalkmayı mı?
Hayatın içinde yürürken fark ettim ki insanı gerçekten büyüten şey yaş değil, yaşadıklarından çıkardığı anlamdır.
Bazen yirmi yaşında olgunlaşır insan…
Bazen altmışında hâlâ kendini arar.
Önemli olan geçen yıllar değil, o yılların bize kattıklarıdır.
Bu yolculukta bir gerçeği de hiç unutmadım:
İnsanın yanında inanan birinin olması, bazen bütün yükü hafifletir.
Eşinin sana güvenmesi…
Yorulduğunda “Sen yaparsın.” diyebilmesi…
Başarılarını kıskanmadan seninle gurur duyabilmesi…
Bunlar sadece güzel sözler değildir; bir kadının cesaretini büyüten görünmez bir güçtür.
Elbette her başarı bireysel emek ister.
Ama sevgiyle kurulan bir aile, o emeğin en sağlam dayanağı olur.
Bu yüzden destek olabilen her eşe, birbirinin yolunu açan her aileye yürekten saygı duyuyorum.
Çünkü güçlü kadınlar kadar, o gücü paylaşabilen insanlar da toplumu güzelleştirir.
Çalıştığım her ortamda bana bir şey daha öğretti hayat:
İnsan yaptığı işle değil, bıraktığı izlenimle hatırlanır.
Bir fotoğraf çekebilirsiniz…
Bir toplantıya katılabilirsiniz…
Bir projede yer alabilirsiniz…
Ama insanlar yıllar sonra sizin ne giydiğinizi değil, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi hatırlar.
Saygı bazen sessizce kazanılır.
Ne yüksek sesle anlatılır ne de zorla kabul ettirilir.
Dürüstlükle, emekle ve insanlara verdiğiniz değerle büyür.
Ben bugün dönüp baktığımda yaptığım işlerden önce, tanıştığım insanların bana duyduğu güvenle gurur duyuyorum.
Çünkü gerçek başarı, arkanızdan güzel cümleler bırakabilmektir.
Hayat bana bir şeyi daha öğretti:
Kendinizi değerli hissettiğiniz her ortam için şükredin.
Çünkü değer görmek, sadece alkışlanmak değildir.
Fikrinizin dinlenmesi…
Emeğinizin fark edilmesi…
Bir masada varlığınızın önemli görülmesi…
İşte bunlar insanın ruhunu besleyen güzelliklerdir.
Şükretmek, sadece sahip olduklarımız için değil; bize güvenen insanlar için de olmalıdır.
Bugün geldiğim noktada biliyorum ki hâlâ öğrenecek çok şeyim var.
Hâlâ gidecek çok yolum…
Dokunacak çok yürek…
Kurulacak çok hayal…
Ama artık acele etmiyorum.
Çünkü biliyorum ki gerçek başarı, en hızlı yürüyenin değil; yürüdüğü yolda insanlığını kaybetmeyenin oluyor.
Ben çocuklarıma kusursuz bir hayat bırakamayabilirim.
Ama onlara dürüstlüğü, çalışmayı, üretmeyi, şükretmeyi ve insanlara saygı duymayı bırakabilirsem…
İşte o zaman gerçekten başarılı bir anne olduğuma inanacağım.
Ve günün sonunda geriye tek bir cümle kalacak:
İnsan, sahip olduklarıyla değil; dokunduğu hayatlarla zenginleşir.
Bir Milleti Güçlü Kılan, Yetiştirdiği İnsanlardır
Bazen kendime şu soruyu soruyorum:
Bir ülkeye bırakılabilecek en büyük miras nedir?
Daha büyük binalar mı?
Daha çok zenginlik mi?
Yoksa vicdanlı, çalışkan, merhametli insanlar mı?
Ben cevabımı çoktan buldum.
Bir vatanı ayakta tutan, sadece taşları ve toprağı değildir. Onu güçlü kılan; o topraklarda yetişen insanların karakteridir.
İyi bir birey olmak, sadece kendimiz için yaşamak değildir. Yaşadığımız topluma karşı da sorumluluk hissetmektir.
Bayrağını sevmek…
Ülkesinin huzurunu önemsemek…
Görevini fedakârca yapan askerine, güvenliği için emek veren herkese saygı duymak…
Çocuklarımızın geleceğini emanet ettiğimiz öğretmenlerin kıymetini bilmek…
Bütün bunlar, güçlü bir toplumun sessiz ama sağlam temelleridir.
Çocuklarımıza yalnızca bilgi vermek yetmez.
Onlara merhameti öğretmeliyiz.
Paylaşmayı öğretmeliyiz.
Haksızlık karşısında doğruyu savunmayı öğretmeliyiz.
Kendilerine güvenmeyi, hayal kurmayı ve emek vermeyi öğretmeliyiz.
Çünkü bu ülkenin; inanan, üreten, sorumluluk alan ve kendine güvenen çocuklara ihtiyacı var.
Hayat bana şunu öğretti:
Çalışmadan hiçbir güzellik kalıcı olmuyor.
Emek vermeden başarı gelmiyor.
İnanmadan hayaller gerçeğe dönüşmüyor.
Evet, yoruluyoruz.
Bazen gücümüzün tükendiğini hissediyoruz.
Ama hayat zaten biraz da yürümeye devam edebilme cesaretidir.
Çünkü emek verdiğimiz şeyin kıymetini daha iyi biliriz.
Kolay elde edilen değil, alın teriyle kazanılan kalıcı olur.
Benim en büyük duam; iyi bir anne olabilmek…
İyi bir eş olabilmek…
İyi bir evlat olabilmek…
Ve yaşadığım topluma fayda sağlayan bir insan olarak anılabilmek.
Bir çocuğun gözündeki umudu büyütebilirsem…
Bir gencin cesaretine küçük de olsa katkı sunabilirsem…
Bir büyüğün gönlünü hoş edebilirsem…
İşte o zaman hayatın bana verdiği nimetlere karşı görevimi biraz olsun yerine getirmiş hissederim.
Çocuklarımız, büyüklerine saygıyı ve küçüklerine sevgiyi yaşayarak öğrenmeli.
Yaşlıların tecrübesini dinlemeyi…
Çocukların masumiyetini korumayı…
İnsan olmanın değerini bilmeyi…
Çünkü bizi biz yapan, birbirimize gösterdiğimiz saygı ve sevgidir.
Ve kadın…
Kadın sadece bir unvan değildir.
Kadın; sabrın, emeğin, şefkatin ve umudun adıdır.
Bir çocuğun ilk öğretmeni çoğu zaman annesidir.
Onun söylediği ilk kelime, gösterdiği ilk davranış, kurduğu ilk güven duygusu bir ömür iz bırakır.
Bu yüzden kadın kendini geliştirdikçe sadece kendi hayatını değil, gelecek nesilleri de etkiler.
Her anne, dünyaya yeni bir hayatın kapısını aralar.
Bu, büyük bir sorumluluk olduğu kadar büyük bir nimettir.
O yüzden birbirimizi yargılamak yerine birbirimize güç vermeliyiz.
Çünkü güçlü kadınlar, güçlü aileleri; güçlü aileler ise güçlü bir toplumu inşa eder.
Ve ben inanıyorum ki bir ülkenin geleceği, yalnızca bugünkü başarılarıyla değil; çocuklarının kalbine ektiği sevgi, merhamet, sorumluluk ve umutla şekillenir.
İşte bu yüzden, bugün attığımız her doğru adım; yarının daha güzel bir Türkiye’sine bırakılmış sessiz ama güçlü bir izdir.
Geleceğe Bırakacağımız En Büyük Miras
Bir gün bu dünyadan ayrılıp gideceğiz…
Geride bıraktığımız evler, arabalar, makamlar ya da unvanlar değil; insanların kalbine dokunabildiğimiz kadar yaşayacağız.
Asıl soru şu:
Geleceğin çocuklarına nasıl bir dünya bırakıyoruz?
Sadece yolları, binaları, teknolojiyi konuşuyoruz.
Oysa en büyük miras; umudunu kaybetmemiş insanlar yetiştirebilmektir.
Çocuklar bizim söylediklerimizi değil, yaşadıklarımızı örnek alırlar.
Sürekli şikâyet eden, umutsuzluğu büyüten, her güzel şeyde kusur arayan bir dünyanın içinde büyüyen çocuklar; hayata güvenmeyi nasıl öğrenecek?
Elbette eksikler var…
Elbette zor günlerden geçiyoruz…
Hayat hiçbirimize kolay davranmıyor.
Ama sürekli karanlığı konuşarak hiçbir sabahı aydınlatamayız.
Yapılan güzel şeyleri de görebilmek, teşekkür edebilmek, umutla yarına bakabilmek güçlü insanların karakteridir.
Olumsuzluklarla beslenen değil, iyiliği çoğaltan insanlar olalım.
Çünkü umut da bulaşıcıdır.
Tıpkı gülümsemenin bulaşıcı olduğu gibi…
Bu yüzden çocuklarımıza sadece iyi okullar değil, iyi kalpler de bırakmalıyız.
Onlara kitap okumayı sevdirmeliyiz.
Çünkü kitaplar sadece bilgi vermez; vicdan kazandırır, empati öğretir, hayal kurdurur.
Bazen tek bir satır, insanın bütün hayatını değiştirebilir.
Duygularımızı kirletmeden yaşamayı öğrenmeliyiz.
Kalbimizi öfke, nefret ve kötülükle karartmadan…
Çünkü çocuklarımız bizim aynımızdır.
Biz nasıl bakarsak onlar da hayata öyle bakacak.
Hayat, “Oku, çalış ve her şey yoluna girsin.” denilecek kadar kolay değil.
Başarmak emek ister.
Sabır ister.
Bazen gözyaşı ister.
Bazen yeniden başlamayı ister.
Ama biz güçlü olmazsak, yarının güçlü nesillerini kim yetiştirecek?
İşte bu yüzden yaptığım işi çok seviyorum.
Fotoğraf çektiğim her karede yalnızca bir görüntü değil, bir hikâye görüyorum.
Bir annenin evladına bakışı…
Bir çocuğun içten gülüşü…
Bir yaşlının gözlerindeki yıllar…
Bir düğünde paylaşılan mutluluk…
Hepsi zamanın içinden geçip giden ama iz bırakan anlar.
Kalıcı olan tam da budur.
Benim için bu, sadece bir meslek değil; gurur duyduğum bir emektir.
Çünkü yıllar sonra geriye dönüp bakıldığında insanlar o fotoğraflarda sadece kendilerini değil, hissettikleri sevgiyi de hatırlayacak.
Hayatta bulunduğum yer, sahip olduğum unvan ya da insanların beni nasıl gördüğü elbette önemlidir.
Ama asıl önemli olan, akşam başımı yastığa koyduğumda kalbimin huzurlu olmasıdır.
Mutluluğumun çocuklarıma yansıdığını görmek…
Onlara güçlü, üreten, vazgeçmeyen ama aynı zamanda şükretmeyi bilen bir anne olabilmek…
İşte benim en büyük başarım budur.
Çünkü şunu çok iyi biliyorum:
Bir evde kadın mutluysa, o ev nefes alır.
Bir annenin huzuru, çocukların güvenidir.
Bir kadının gülümsemesi, ailenin umududur.
Bu yüzden kadınlar önce kendilerini ihmal etmemeli.
Kendini seven, geliştiren, okuyan, üreten ve umut eden kadın; yalnızca kendi hayatını değil, bir neslin geleceğini değiştirir.
Belki dünyayı tek başımıza değiştiremeyiz.
Ama kendi evimizi değiştirebiliriz.
Bir çocuğun hayata bakışını değiştirebiliriz.
Bir insana umut olabiliriz.
Ve bazen bütün değişim, tek bir insanın kalbinde başlar.
Bugün birbirimize daha çok iyilik yapalım.
Daha çok okuyalım.
Daha çok üretelim.
Daha çok teşekkür edelim.
Çünkü çocuklarımıza bırakacağımız en değerli miras; mutlu insanların inşa ettiği, vicdanın ve umudun eksik olmadığı bir hayat olacaktır.
Başarı, İlk Adımı Atabilenlerin Hikâyesidir
Kadın olmak sadece güçlü görünmek değildir. Asıl güç, düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmektir.
Hayat bize her gün yeni sorumluluklar yüklüyor. Evimiz, çocuklarımız, işimiz, hayallerimiz… Bazen öyle yoruluyoruz ki “Acaba değer mi?” diye kendi kendimize soruyoruz.
İşte tam da o anda hatırlamamız gereken bir gerçek var:
Başarı, vazgeçmeyenlerin değil; ilk adımı atmaya cesaret edenlerin hikâyesidir.
Hiçbir başarı bir günde gelmedi. Hiçbir kadın bir sabah uyandığında güçlü olmadı. Yaşadıkları, mücadeleleri ve vazgeçmemeyi seçmeleri onları bugünkü hâline getirdi.
Kadınlar birbirinin rakibi değil, birbirinin ışığı olmalı.
Bir kadının başarısı diğer kadının önünü kapatmaz. Aksine, ona da “Ben de yapabilirim.” cesareti verir.
Çünkü gerçek başarı; alkış almak değil, başka bir kadının umut olabilmektir.
Bugün geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum:
Bazen çok koşturuyorum… Her gün zamandan, ömürden gidiyor gibi hissediyorum. Yorulduğum günler de oluyor.
Ama içimde hiç kaybetmediğim bir inanç var:
Bir gün başaracağıma inanarak yürümek… İşte huzurun ta kendisi.
Çünkü insanı ayakta tutan sadece sonuç değildir; inandığı yolda yürümeye devam edebilmesidir.
Bugün başladığım her işten kendime yeni bir şey kattım.
Sırtımda yükler de birikti…
Sorumluluklarım arttı…
Ama bütün bunlara rağmen kendimle gurur duydum.
Çünkü artık emeklerim benim için sadece bir yorgunluk değil, şükür sebebi oldu.
Ve bugün her kadının kendine vermesi gereken 10 söz var:
1. Kendimi asla küçümsemeyeceğim.
2. Başkasının onayını beklemeden ilk adımı atacağım.
3. Başarılı kadınları kıskanmayacak, onlardan ilham alacağım.
4. Bir kadının elinden tutmanın kendi değerimi azaltmadığını bileceğim.
5. Hata yapmaktan korkmayacağım; çünkü her hata yeni bir tecrübedir.
6. Vazgeçmek istediğim gün, neden başladığımı hatırlayacağım.
7. Kendime yatırım yapmaktan asla vazgeçmeyeceğim.
8. Başarıyı sadece para ile değil, dokunduğum hayatlarla da ölçeceğim.
9. Her gün dünden daha iyi bir insan olmak için çabalayacağım.
10. Aynaya her baktığımda kendime şu sözü vereceğim:
“Ben başaracağım. Çünkü en büyük engelim korkularım, en büyük gücüm ise inancım.”
Unutmayın…
Hayat kimse için durmuyor.
Geçen her gün ömrümüzden eksiliyor.
Öyleyse ertelemek yerine başlayın.
Korkmak yerine deneyin.
Beklemek yerine harekete geçin.
Çünkü bazen insanın hayatını değiştiren şey büyük bir mucize değil, cesaretle atılmış küçücük bir adımdır.
Belki bugün attığınız o adım, yarın sizin başarı hikâyenizin ilk cümlesi olacak.
Serap Özer/TİMETÜRK
