Hayatı sadece başkaları için yaşamaya başladığınızda, en önemli soruyu unutuyorsunuz:
“Ben kimim?”
Herkes için iyi olmaya çalışırken, bir gün aynaya bakıp kendinize şunu soruyorsunuz:
“Ben en son ne zaman kendim için yaşadım?”
Ben de yıllarca bunu unuttum.
Bazen güçlü görünmek zorunda olduğumu sandım. Yorulsam da gülümsedim. Kırılsam da sustum. Ağlamak isterken “güçlü kadın ağlamaz” düşüncesini omuzlarımda taşıdım.
Oysa şimdi biliyorum…
Kimseye sürekli gülümsemek zorunda değilmişim.
Bazen ağlamak da iyileşmenin en güzel yoludur. Çünkü gözyaşı zayıflık değil, ruhun kendini onarma biçimidir.
İnsan sadece mutlulukla var olmaz. Sevinç de bizimdir, hüzün de… Dinlenmek de bizimdir, yeniden ayağa kalkmak da…
Hepsi bizim özgürlüğümüzdür.
İyi bir insan olmak güzeldir ama herkesi mutlu etmek zorunda olmak ağır bir yüktür.
Çünkü insanlar sizi kendi kalıplarına sokmaya başladığında, artık kendi hayatınızı değil; onların sizden görmek istediği hayatı yaşamaya başlarsınız.
Ve işte o gün kendinize şu soruyu sorarsınız:
“Ben kendimi neden hiç dinlemedim?”
Kendimi nerede mutlu hissettiğimi, hangi insanların bana iyi geldiğini, hangi ortamların ruhumu dinlendirdiğini neden hiç kendime sormadım?
İnsan, başkalarının beklentileriyle yaşadıkça kendini kaybediyor.
Yoruluyor…
Ama neden yorulduğunu bile unutuyor.
Ben de bir gün durdum.
Ve kendi kendime şöyle dedim:
“Hoş geldin Serap…”
Artık başkaları için değil, Allah’ın bana emanet ettiği bu hayat için yaşayacağım.
Çünkü ben değerliyim.
Ben kendimi seviyorum.
Hayatıma yeniden başladım.
Kaldığım yerden devam etmedim.
Tecrübelerimin üzerine yeni bir yol inşa ettim.
Kendime dedim ki:
“En iyisi olmak zorunda değilsin.”
Ama vazgeçmemek zorundasın
Belki herkesten hızlı koşamayacaksın.
Ama yürüdüğün her yolun sonunda aldığın nefese şükredeceksin.
İçtiğin bir kahvenin…
Çektiğin bir fotoğraf karesinin…
Ailenle geçirdiğin birkaç dakikanın…
Tanıştığın güzel insanların…
Hayatında bıraktığı izlerin kıymetini bileceksin.
Çünkü mutluluk bazen büyük başarılar değil; küçük anların farkına varabilmektir.
Bugün dönüp baktığımda, birbirinden güzel insanların sofralarında oturabiliyor olmanın, gönüllere dokunabilmenin ne büyük bir nimet olduğunu görüyorum.
Ve en önemlisi…
İnanmanın değerini artık çok daha iyi biliyorum.
Kendinize “neden ben?” demeyin.
“Yapamam.” demeyin.
Her şey mükemmel olmak zorunda değil.
Her şey, yapabildiğiniz kadar güzeldir.
Koşacak gücünüz yoksa yürüyün.
Çünkü bazen tempolu bir yürüyüş bile insanı hedefe ulaştırır.
Allah, kuluna yürümeyi nasip ettiğinde, yolu da kolaylaştırır.
Rabbimizi andıkça şükrümüz artıyor.
Şükrettikçe kalbimiz genişliyor.
Ve insan, huzurun aslında sahip olduklarında değil; bakış açısında olduğunu öğreniyor.
Ben kadınların mutlu olmasını istiyorum.
Ama kadınların sürekli güçlü görünmeye çalışmasını istemiyorum.
Kadın yorulabilir.
Kadın ağlayabilir.
Kadın dinlenebilir.
Ve bütün bunlara rağmen yine güçlü olabilir.
Çünkü güç, hiç düşmemek değildir.
Her düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmektir.
Kadınların en çok ihtiyacı olan şey eleştirilmek değil; desteklenmektir.
Bir kadına “Sen yaparsın.” demenin nasıl bir umut olduğunu hiç düşündünüz mü?
Bir çocuğa “Başaracaksın.” dediğinizde nasıl gözleri parlıyorsa, bir kadının da yüreği aynı şekilde cesaret buluyor.
Başarı önce inanmakla başlıyor.
Sonra güvenmekle…
Sonra emek vermekle…
Ben bunu önce babamdan öğrendim.
Babam bana hiçbir zaman:
“Senden bir şey olmaz.” demedi.
Ne zaman tökezlesem, omzuma dokunup:
“Olsun kızım…” dedi.
İşte o iki kelime, beni yeniden ayağa kaldırmaya yetti.
İnsan bazen büyük konuşmalardan değil, küçücük bir cümleden güç alıyor.
Ben de hep umut etmeyi seçtim.
Sabretmeyi öğrendim.
Olmayanı dert etmek yerine, olabilecek ihtimallere tutundum.
Ve bir gün fark ettim ki…
Mutluluk bana dışarıdan gelmedi.
İçimde büyüdü.
Şükrüm arttıkça huzurum arttı.
Bugün “İyi ki…” dediğim o kadar çok insan var ki…
Ben her şeyle mutlu olabilen biriyim.
Olmayanın yasını tutmaktan çok, olanın kıymetini bilmeye çalışıyorum.
Olacak bir şey varsa sonuna kadar mücadele ediyorum.
Çünkü insan kendine bir şans daha verdiğinde, hayat da ona yeni kapılar açıyor.
Çocukluğumdan beri denizi çok sevdim.
Deniz kenarındaki küçük evleri…
Yeşilliklerin arasındaki mütevazı bahçeleri…
Belki de beni mutlu eden hiçbir zaman lüks olmadı.
Ben huzuru sevdim.
Bugün hâlâ aynı şeyi seviyor olmam bana şunu öğretiyor:
İnsan büyüyor ama ruhunun özlemleri değişmiyor.
Belki de bu yüzden deniz kenarında çekilen fotoğraflar bana hep umut verir.
Çünkü o karelerde yalnızca bir manzara değil, bir hayal vardır.
Ben bugün o hayalleri fotoğraflayan kadınım.
İnsanların mutluluklarına…
Emeklerine…
Başlangıçlarına…
Sevdiklerine…
Şahitlik ediyor, onları ölümsüzleştiriyorum.
Ve her kare bana yeniden şunu hatırlatıyor:
Kalbimde kötülüğe yer bırakmadığım sürece, hayat bana güzelliklerini göstermeye devam edecek.
Çocukluğumda tek isteğim annemin gülmesiydi.
Babamın yüzündeki tebessümü hiç kaybetmemekti.
Onların mutluluğu benim en büyük servetimdi.
Bugün de aynı duayı ediyorum.
Çünkü sevgi, insanın en büyük zenginliğidir.
Bugün Kendime Verdiğim Sözler
• Kendimi başkalarıyla değil, dünkü hâlimle kıyaslayacağım.
• Yorulduğumda dinleneceğim, vazgeçmeyeceğim.
• Başkalarının beklentileriyle değil, kendi vicdanımla yaşayacağım.
• Başarının en büyük sırrının inanmak olduğunu hiç unutmayacağım.
• Şükrü, hayatımın merkezine koyacağım.
• İnsanlara umut olmaya devam edeceğim.
• Kadınların birbirine güç verdiği bir dünyanın mümkün olduğuna inanacağım.
• Her fotoğrafın bir hikâye, her insanın anlatılmaya değer bir yolculuk olduğunu hatırlayacağım.
• Ailemin sevgisini en büyük servetim olarak göreceğim.
• Ve her sabah aynaya bakıp kendime aynı cümleyi söyleyeceğim:
“Hoş geldin Serap… Yolun uzun olabilir ama kalbin doğru yerde. Allah’ın izniyle yürümeye devam et. Çünkü başarı, en iyisi olmakta değil; inanmaktan, emek vermekten ve vazgeçmemekten geçer.”
Son Söz
Bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki insanın çıktığı en uzun yol, kilometrelerle ölçülen yollar değil; kendine doğru attığı ilk adımdır.
Ben o yolu yürüdüm.
Bazen düştüm, bazen yoruldum, bazen kimse görmeden gözyaşı döktüm. Ama her defasında Rabbimin bana verdiği umuda tutundum. Çünkü anladım ki hayat, kusursuz insanların değil; her düştüğünde yeniden ayağa kalkmayı seçen insanların hikâyesidir.
Artık biliyorum…
Mutluluk; sahip olduklarımızın çokluğunda değil, şükredebildiğimiz anların derinliğinde saklıdır.
Başarı ise alkışlarda değil; vazgeçmek üzereyken bile bir adım daha atabilme cesaretindedir.
Ben bugün hâlâ öğreniyorum.
Hâlâ büyüyorum.
Hâlâ kendimi yeniden keşfediyorum.
Ve bundan hiç korkmuyorum.
Çünkü insanın en büyük zaferi, başkalarını geçmek değil; dün korktuğu yerde bugün cesaretle durabilmesidir.
Ben çocukluğumun denizini hâlâ seviyorum.
Yeşilliklerin arasındaki o mütevazı evleri…
İçinden kahkaha yükselen sofraları…
Anne duasını…
Baba güvenini…
Çünkü insanı ayakta tutan, en gösterişli hayat değil; en samimi sevgidir.
Bugün objektifimin karşısına geçen her insan bana aynı gerçeği yeniden öğretiyor:
Hiç kimsenin hikâyesi dışarıdan göründüğü kadar kolay değildir.
Bu yüzden artık insanlara sadece bakmıyorum; onları anlamaya çalışıyorum.
Çünkü merhamet, insan olmanın en güzel hâlidir.
Ben, kalbimde kötülük büyütmek yerine umut büyütmeyi seçtim.
Kırgınlık biriktirmek yerine dua etmeyi…
Şikâyet etmek yerine şükretmeyi…
Vazgeçmek yerine yeniden başlamayı…
Belki de bütün değişim, insanın kendine söylediği küçücük bir cümleyle başlıyor.
Ben o cümleyi buldum.
“Ben değerliyim.”
Çünkü beni değerli yapan, insanların alkışı değil; Rabbimin bana verdiği can, ailemin sevgisi, emeklerim ve vicdanımdır.
Bugün geldiğim yerde ne unvanlarımı, ne başarılarımı, ne de çektiğim binlerce fotoğrafı kendime en büyük kazanç olarak görüyorum.
En büyük kazancım; kırılmadan incelmeyi, yorulmadan dinlenmeyi, kaybetmeden paylaşmayı ve başarıya ulaşırken insan kalabilmeyi öğrenmiş olmaktır.
Eğer bu satırları okuyan bir kadın, bir genç, bir anne ya da hayata yeniden başlamak isteyen biri varsa, ona tek bir cümle söylemek isterim:
Kendinize geç kalmayın.
Çünkü insan, kendini bulduğu gün yeniden doğar.
Ve unutmayın…
Hayat, sizi kaç kez düşürdüğüyle değil; her düşüşten sonra kalbinizde neyi koruyabildiğinizle hatırlar sizi.
Ben kalbimde umudu korudum.
İnancımı korudum.
Şükrümü korudum.
Aileme duyduğum sevgiyi korudum.
İnsanlara olan güvenimi korudum.
Ve bugün dönüp hayatıma baktığımda gönül rahatlığıyla şunu söyleyebiliyorum:
Ben mükemmel bir hayat yaşamadım. Ama bana emanet edilen hayatı, elimden geldiğince güzel yaşamaya çalıştım.
Eğer bir gün adım unutulursa buna üzülmem.
Ama bir insanın kalbine dokunan bir cümlem, cesaret veren bir fotoğrafım ya da umut olan bir gülümsemem kalırsa…
İşte o zaman gerçekten yaşamış olacağım.
Çünkü insan ardında binalar değil, gönüller bırakabildiği kadar iz olur.
Ve ben biliyorum ki;
Rabbim ömür verdiği sürece, umudu anlatmaya, emek vermeye, kadınların birbirine güç olmasına, ailemin sevgisini çoğaltmaya ve her yeni güne şükürle uyanmaya devam edeceğim.
Çünkü bu hayat bana tek bir gerçeği öğretti:
İnsan, kendini sevdiğinde değil; Rabbini unutmadan kendine emanet gözüyle baktığında gerçekten iyileşmeye başlar.
Ve ben artık yolun sonunu değil, her adımını seviyorum.
Çünkü bazen en güzel varış, insanın sonunda kendisine kavuşmasıdır.
Yaşadığınız yeri güzelleştirirerek başlayın dünyayı daha güzel görürsünüz.
Serap Özer/TİMETÜRK
