Nereye yetişiyoruz?
Bizi en çok sevenden kaçarken…
Sanki O’ndan daha çok seven bulabilirmişiz gibi…
Her canımız yandığında, her tökezlediğimizde bizi yeniden kaldıran O değilmiş gibi…
Sanki hiç unutmadığımız, hiç nankörleşmediğimiz bir an yokmuş gibi... Her an O’na sadıkmışçasına, tüm "rağmenlerimize" rağmen… Bizi her salise seven, koruyan ve gözeten O değilmişçesine nereye kaçıyoruz?
Bu gidiş nereye?
Arkamızda O’na dair tüm mevcudiyetin gerçekliğini bırakarak nereye kaçıyoruz?
Sanki O’ndan başka varılabilecek bir menzil varmış gibi…
Sanki bizi yoktan var eden O değilmiş gibi…
Sanki nefesimiz bile bize emanet değilmiş, zaman sonsuza kadar bizimmiş gibi…
Bu gidiş nereye?
Ne için yaşıyoruz?
Hangi doğruları, hangi ideolojiyi kendimize şiar ediniyoruz?
Sanki İslam’dan daha yüce bir dava, Müslüman olmaktan daha ulvi bir misyon varmış gibi beşerî olana saplanıp kalıyoruz!
Aldanıyoruz, oyalanıyoruz, yanılıyoruz ve unutuyoruz.
Sanki Müslüman olmak kolay, Müslüman kalmak zor değilmiş gibi…
İslam olmadan nizam oldurulabilirmiş gibi…
İslam olmadan ahlak mümkünmüş gibi…
İslam olmadan adalet sağlanabilirmiş gibi…
İslam yaşanmadan mutlu olabilirmişiz gibi…
İslam olmadan, iman yaşanmadan "insan" kalabilirmişiz gibi…
Nefsimiz ensemizde değilmiş gibi; fitne kucağının ateşinde, ahir zamanın gerçekliğinde şeytanla oynaşıyoruz…
Sanki imanımız tahkiki imiş gibi…
Riyakarlığımız şeytanı imtihanımıza çağırmaya yetmezmiş gibi, amentümüzün pusulasını heva ve isteklerimize göre mübah kılmıyor muyuz?
Samimi olduğumuzu sandığımız o samimiyetsizliğimiz, ispat edemediğimiz sadakatimiz ve hiç sınanmamış sabrımızla; şikayet ve inkarın eşiğinde dururken bir de Cenneti umuyoruz, öyle mi?
Sahi, bu gidiş nereye?
Hatice Kübra Özbirinci/TİMETÜRK
