Şehrimiz insanlarından merhum bir ağabeyimiz manyotalı telefonların olduğu yıllarda uygulamaya giren telesekreter uygulamasından haberi yoktur.
Bir telefonu üstüste defalarca arar.
Haliyle; telesekreter her arayışında aynı cümleyi Türkçe ve İngilizce olarak tekrarlar.
"Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor, lütfen daha sonra tekrar deneyiniz"
"The person you have called cannot be reached at the moment, please try again later"
Amcam gelen sese öfkenir; ‘N’ harflerini genizden çıkararak yöresel ağızla; “Hay gızım; den den dediğini den. Ha bide beni dinne” diyerek aklınsıra azarlar ve telefonu hiddetle kapatır.
Son yıllarda artan hırsızlıklara, arsızlıklara, namussuzluklara, yolsuzluklara gösterilen savunma refleksleri de aynı nitelikte…
Bu bütüncül pespayeliğin yırtığını, söküğünü dikebilir miyiz? Düze çıkma gayretimiz, hevesimiz var mı bilmiyorum ama…
Haşkâten yamayla zor kapanır...
Kumaş ağır yaralıdır.
Hiç bir yama dikiş tutmaz artık…
“Ama, lâkin, fakat” ile başlayan bütün cümleler kifayetsiz kalır.
Aslında; Türkiye’de siyasetin bu ahvâli bugünün getirdiklerinden mütevellit değildir. Dibacesinden böyledir.
Rövanşist duygular, imtiyazlı olabilme savaşları, sadece iktidar ve muhalefet partilerine has bir tutum değildir.
İktidar partisinin muhalefet partilerine muhalefetinde iktidara suç bocalaması; kimsenin günahsız, suçsuz olduğu anlamı taşımaz…
Çünkü biz;
Çünkü hepimiz; aynı kültürün çocuklarıyız.
Kan davası güden kültürün çocuklarıyız.
İyi insanları tenzih ederim ama…
Birimiz az birimiz çok; bu rezaletin ortak paydalarıyız.
Gostağın yolda durup durup yüksek sesle tekrarladığı gibi “Hem yapar hem deyveririz” sonra da; kendi aklımıza sinkaf ederiz.
Sağcı ya da solcu,
Antepli ya da Maraşlı,
Sivaslı ya da Kayserili,
İzmirli ya da Muğlalı,
Rizeli ya da Erzincanlı,
Mersinli ya da Adanalı,
Yozgatlısı, Tokatlısı, Konyalısı,
Bingöllüsü, Batmanlısı, Urfalısı;
Kimi kimden arş mesafesinde ayırabilir,
Kimi Kaf dağının ardına koyabilirsin.
Aynı göğün altında,
Baharında, sonbaharında, yazında, kışında, tipisinde, melteminde, karında, yağmurunda,
Güneşinde ayında, semasındayız…
Dağında, bağında, yaylasında, mezrasında,
Sahilinde, gölünde, kana kana içtiğimiz ırmağının başında, şelâsesinde, sesinde,
Bazen mavisinde rüyada,
Bazen fırtınasında, bazen girdabındayız…
Kimimiz köyünde, Kimimiz kentinde,
Kimimiz varoşların içinde,
Kâh şiiri, kâh türküsü, kâh bozlağı,
Kâh ağıtı, kâh ilâhisi, kâh tasavvufu,
Kâh uzun havası, kâh erik dalıyız…
Anamızın atamızın koyup gittiği,
Başıns bekçi diktiği bu toprakların,
Kıymetini bilmediğimiz bu vatanın neferleriyiz,
Kimimiz başının belası,
Hepimiz kara sevdalısıyız…
İşte biz bu coğrafyanın,
Aynı kültürün çocuklarıyız.
Sevabı da biziz, günahı da..,
Hırsızı da biziz, arsızı da,
Mülâyımı da biziz huysuzu da,
Yolsuzuda biziz, çulsuzu da
Fonlayanı da biziz,
Onaltı milyonu göz göre göre,
Bile isteye söğüçleyen de…
Hepimiz başkalarının kötülüklerini anlatarak, kendi kötülüklerimize meşruiyet kazandırmaya çalışırız. Günü gelir adalet vuku bulunca da; afedersiniz g*tü yanmış tazı gibi ağlarız…
Üç aşağı beş yukarı,
Beş aşağı üç yukarı,
Aynı kültürün; ayna yoksunu çocuklarıyız…
Bir sürü laf ettim meramımı anlatabilmek uğruna. Yazımın başlangıcında söylemem gerekenler sonunda aklıma geldi bakınız. Hepimiz buyuz işte…
Demiyor mu Allah;
Şûrâ Suresi - 30. Ayetinde; "Başınıza gelen her musibet kendi yapıp ettikleriniz yüzündendir; kaldı ki Allah birçoğunu da bağışlar."
Nisâ Suresi - 79. Ayetinde; "Sana gelen her iyilik Allah’tandır. Başına gelen her fenalık ise senin kendi nefsinden…
Rabbim sonumuzu hayra getire…
Hakkı Balcı/TİMETÜRK
