Bazen insanın aklına tek bir cümle gelir ve bütün yaşananları anlatmaya yeter:“Benim paramı kim aldı abi?”Günümüzde yaşanan fon olaylarını, milyonları, milyarları, insanların alın terinin nasıl birilerinin kasasında kaybolduğunu gördükçe aklımdan bu cümle geçiyor.Abi, ne yapacaksınız daha?Mesela benim sadece donum kaldı. Gerçekten onu da almak istiyor musunuz?Alın kardeşim, alın!Onu da alın da kurtulalım. Siz rahatlayın, biz de rahatlayalım.Ama insan sormadan edemiyor:Milyarları aldınız, hâlâ neyi zorluyorsunuz?İnsanın gözü bu kadar mı doymak bilmez?Bir atasözümüz vardır:“Gözünü toprak doyursun.”Ama bazılarına toprak bile yetmeyecek gibi…Çünkü mesele artık zengin olmak değil. Mesele, doymak bilmeyen bir hırsın insanın ruhunu esir almasıdır.Bir tarafta milyarların hesabını yapanlar…Diğer tarafta sabahın köründe servise yetişmek için karanlıkta yola çıkan insanlar.Bir tarafta dakikalar içinde kazanılan paralar…Diğer tarafta zehirin, yağın, metalin, ateşin içinde ömrünü tüketerek bir ay boyunca o paranın küçücük bir kısmını kazanabilmek için mücadele eden emekçiler.İnsan sormadan edemiyor:Hiç mi vicdanınız yok?Hiç mi doymuyorsunuz?Hiç mi geceleri başınızı yastığa koyduğunuzda, “Ben ne yaptım?” diye düşünmüyorsunuz?Millet bir parça ekmek için canını dişine takıyor.Çocuğunun beslenme çantasına ne koyacağını düşünüyor.Ev kirasını, elektrik faturasını, pazarı, mutfağı hesaplıyor.Bir anne çocuğuna meyve alabilmek için hesabını kitabını yapıyor.Bir baba, maaşının ay sonuna yetmesi için kuruşları hesaplıyor.Ama birileri…Birileri dakikalar içinde milyonları, milyarları konuşuyor.Sonra dönüp bu millete sabırdan, tasarruftan, fedakârlıktan söz ediliyor.Yahu insanın sabrının da bir sınırı var!“Keskin sirke küpüne zarar” derler.Ama burada zarar gören yalnızca küp değil.Milletin kendisi.Ekonominin dengesi bozuluyor.Enflasyon yükseliyor.Alım gücü düşüyor.İnsanların geleceğe dair umudu törpüleniyor.Ve bütün bunların arasında milyonlarca insan, “Benim param nereye gidiyor?” diye soruyor.İşte benim de sorum bu:Benim paramı kim aldı abi?Kim aldı?Kimlerin kasasında?Kimlerin hesabında?Kimlerin hayatını değiştirdi?Kimlerin çocuklarına gelecek oldu?Kimlerin hayatından çalındı?Çünkü ortada yalnızca para yok.Alın teri var.Emek var.Umut var.Bir annenin sofrası var.Bir babanın çocuklarına verdiği söz var.Ve en önemlisi, insanların devlete ve adalete duyduğu güven var.O yüzden artık yeter!Gerçekten yeter.Yeter artık!Kim bu doymak bilmeyenler?Kim bu arsızlar?Kim bu insanların alın terini kendi servetine çevirmeye çalışanlar?Kim olursa olsun…Kimsenin gözünün yaşına bakılmasın.Kim kimin kızıymış, kim kimin oğluymuş…Kim kimin yakınıymış…Kim kimin dostuymuş…Bunların hiçbirinin önemi olmamalı.Çünkü adaletin terazisi akrabalıkla tartılmaz.Adalet herkese aynı mesafede durmalıdır.Devlet, milletinin elinden tutmalıdır.Devlet, vatandaşının hakkını korumalıdır.Devletin gücü, güçlü olanın yanında değil; hakkı yenilenin yanında hissedilmelidir.Çünkü bıçak kemiğe dayandı.Hatta artık kemikten ses geliyor.İnsanların sabrı tükeniyor.Sofralar küçülüyor.Hayaller küçülüyor.Ama bazı servetler büyümeye devam ediyor.İşte insanın canını asıl yakan da bu.Bir ülkede milyonlarca insan ay sonunu getirmeye çalışırken, bir avuç insanın milyarları nereye koyacağını düşünmesi vicdanları yaralar.Ben bugün öfkeliyim.Hem de çok öfkeliyim.Ama bu öfke bir kişiye, bir makama, bir zümreye duyulan öfke değil.Bu, haksızlığa duyulan öfkedir.Bu, emeğin sömürülmesine duyulan öfkedir.Bu, garibanın ekmeğine uzanan ele duyulan öfkedir.Bu, yıllarca çalışıp didinen insanların hakkının birilerinin açgözlülüğüne kurban edilmesine duyulan öfkedir.Artık kimsenin sırtında taşınacak yük kalmadı.Zira bizde akacak yaş da kalmadı.Devletim…Milletim…Artık kim kimin yakını diye bakma.Kim güçlü, kim güçsüz diye bakma.Kim zengin, kim fakir diye bakma.Kim haklı, kim haksız ona bak.Suç varsa suçluyu bul.Haksızlık varsa hakkı sahibine ver.Çalınan varsa hesabını sor.Çünkü milletin adalet duygusu daha fazla yara almamalı.Ve unutulmasın:“Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste.”Bugün belki kasalar doluyor.Bugün belki hesaplar kabarıyor.Bugün belki servetler büyüyor.Ama hayatın da, hesabın da, vicdanın da bir günü var.O gün geldiğinde insanın yanında ne parası kalır ne kasası…Geriye yalnızca yaptığı iyilikler ve verdiği zararlar kalır.Benim derdim para değil sadece.Benim derdim adalet.Benim derdim vicdan.Benim derdim, alın teriyle yaşayan insanların hakkının korunması.O yüzden bir kez daha soruyorum:Benim paramı kim aldı abi?Ve artık bu sorunun cevabını millet bekliyor.Vesselam.
Burhan Yazıcı/TİMETÜRK
