Siyaset bilimi üzerine yapılan eski çalışmalar, siyasete güvenmeyi, insanların oy kullanması veya siyasete katılması için gereken en önemli şart olarak görürler. Bu görüşe göre, insanlar kurumlara güvenmediğinde, siyasetten tamamen uzaklaşıp ilgisiz hale gelirlerdi.
Ancak yeni araştırmalar, bu durumun o kadar da basit olmadığını ve bu güven ile katılım arasındaki ilişkinin aslında kişinin kendi yapısından veya genetik özelliklerinden kaynaklanabileceğini gösteriyor.
Toplumda siyasi güvenin azalması, demokratik sistemin bir kriz içinde olduğunun bir işareti olarak kabul edilir. İnsanların siyasi görüşleri geçmişte daha sabit ve değişmez iken, günümüzde dünyadaki ve çevremizdeki olaylara bağlı olarak çok daha hızlı değişebilmektedir. Özellikle Türkiye'de bu durum, siyasi ve sosyal yapının karmaşıklığı nedeniyle oldukça dikkat çekici bir konu haline gelmiştir.
Özellikle 2000 yılından sonra doğan yeni kuşak, eski geleneksel siyasi bağlılıklarını sürdürmek yerine daha çok "işe yarar" (pragmatik) ve "gerçekçi" sonuçlara odaklanmaktadır. Küreselleşme ve dijital çağın etkisiyle, bu kuşak siyaseti eski yöntemlerle değil, anlık gelişmelere göre değerlendirmektedir.
Burada ilginç bir çelişki ortaya çıkıyor: İnsanlar siyasetçilerden sürekli tutarlı ve güvenilir olmalarını beklerken, aslında kendileri de duruma göre çok hızlı görüş değiştirebilmektedir.
Özellikle ekonomi gibi temel sorunların ön planda olduğu dönemlerde, insanlar kararlarını sadece ekonomik şartlara göre verirler. Ekonomik krizler sadece para sorununa değil, işsizlik ve sosyal çözülme gibi başka sorunlara da yol açtığı için geleneksel siyasi bağlılıklar önemini yitirmektedir.
Sonuç olarak, günümüz dünyasında siyasi güven artık uzun süreli ve sabit bir bağlılıktan ziyade, sürekli değişen, dinamik bir ilişki haline gelmiştir.
Geleneksel değerler aile içinde varlığını sürdürse de, yeni kuşakların siyasi kararlarını etkilemekte artık eskisi kadar güçlü değildir. Bugün siyaseti anlamak için, gençlerin ve toplumun dinamik, hareketli ve faydaya dayalı yeni bakış açısını dikkate almak gerekmektedir.
Siyaset kurumuna ve siyasetçiye güvenin sürdürülebilir olması, güven duygusunun sürekli güncellenen ve değişen dinamiklerini hesaba katarak siyaset üretmeye bağlıdır.
Prof. Dr. Mehmet Şahin/TİMETÜRK
