Hayat bazen en zor yerden sınar insanı… Ben de çok yoruldum. Keşkelerim oldu, vazgeçtiğim anlar oldu.
Oğlum hastaydı… geceler uykusuz, günler yorgundu. Derslerime yetişemedim, bazen kendime bile yetişemedim. Ama şunu öğrendim: Şartlar hiçbir zaman “tam hazır” olmuyor… Sen hazır oluyorsun.
Bıraktığım yerler oldu, ama hep geri döndüm. Çünkü başarı; hiç düşmemek değil, her düştüğünde tekrar ayağa kalkmakmış.
“Annesin sen” dediler…Ama ben hem anne olup hem hayallerinin peşinden koşan güçlü kadınların var olduğunu gördüm… ve o kadınlardan biri oldum.
En zor zamanlarımda kendime hep şunu söyledim: “Bugün geçecek… Ben kalacağım.”
Ve en çok babamın sözü aklımda: “Yaparsın kızım… esmesen de gürlüyorsun.”
Bugün bir fotoğraf çektiğimde, karşımdaki insanın gözlerinde o mutluluğu görmek…işte o an anlıyorum: Hiçbir emek boşa gitmemiş.
Şimdi burayı okuyan tüm kadınlara… kendinize sorun:
Gerçekten ne istiyorum, yoksa başkalarının istediğini mi yaşıyorum?
Korktuğum için mi vazgeçiyorum, yoksa gerçekten istemediğim için mi?
Hayalim için bugün ne yaptım?
Beni aşağı çeken insanları neden hâlâ hayatımda tutuyorum?
Kendime ne zaman son kez “aferin” dedim?
Yoruldum diye mi duruyorum, yoksa pes mi ediyorum?
Çocuğuma / çevreme nasıl bir örnek oluyorum?
Eğer şimdi başlamazsam, ne zaman başlayacağım?
Başarısız olmaktan mı korkuyorum, yoksa denememekten mi?
1 yıl sonra bugünkü halime bakınca gurur duyacak mıyım?
Unutma… Kimse sana hazır bir hayat vermeyecek. Ama sen kendi hikayeni yazabilirsin.
Ben fotoğrafçı oldum… Ama aslında ben kendimi buldum.
Sen de kendini bulabilirsin.
Serap Özer/TİMETÜRK
