Uzun zamandır süregelen bir söz vardır: “Coğrafya kaderdir.” Peki, gerçekten öyle mi? Kaderin öylece kabullenilmemesi gereklidir; asıl önemli olan şey, o kaderi kendi ellerimizle nasıl şekillendireceğimizdir. Türkiye, yıllarca Doğu ile Batı arasında bir “köprü” olarak tanımlandı ama bugün bu tanımı tamamen yıkarak küresel enerji haritasını yeniden çizdi. Artık sadece üzerinden hatlar geçen bir geçiş koridoru değil; kendi kaynaklarıyla ve stratejik hamleleriyle enerjinin yeni “merkez üssü” olmaya giden bir aday var.
Bu takdire şayan dönüşümün en kritik kısımlarından biri, hiç şüphesiz Rusya ile yürütülen enerji ortaklığı. Mavi Akım ve TürkAkım gibi devasa altyapı projeleri sayesinde iki ülke arasındaki ilişkiler, basit bir ticaretin çok ötesine geçerek stratejik anlaşmalara evrildi. Ancak Türkiye’yi bugün masada asıl farklı kılan şey yalnızca bu değil; kendi topraklarındaki ve denizlerindeki doğal kaynak zenginliğini plan ve projelerin içine dahil etmiş olmasıdır.
Karadeniz’deki Sakarya Gaz Sahası en başta olmak üzere son yıllarda keşfedilen yerli doğalgaz rezervlerimiz ve Doğu Akdeniz’deki potansiyelimiz, elimizdeki en büyük kartlardan biri haline geldi. Kendi kaynaklarımızın sisteme dahil olması, yaptığımız anlaşmaları hiç olmadığı kadar güçlendiriyor. Kendi gazını üreten, depolama kapasitesini devasa boyutlara ulaştıran ve LNG terminalleriyle kaynak çeşitliliği sağlayan bir Türkiye, artık masada bir “alıcı” olarak değil, bir “kurucu” olarak oturuyor.
Yarınlarımızda enerji, sadece evleri ısıtan bir kaynak değil; egemenliğin en somut tescillerinden bir tanesidir. Türkiye, doğal kaynak potansiyelini Rusya ile kurmuş olduğu dengeli ortaklıkla harmanlayarak enerjide bağımsızlık hayalini gerçeğe dönüştürüyor. “Enerji köprüsü” olarak çıkılan bu yolda, “Enerji Üssü” dönemine adım atıyoruz.
İbrahim Mert Sevinç/TİMETÜRK
