Memlekette çok sık rastladığımız bir ağız var;
“Yeni nesil çok bozuldu.”
“Saygısız oldular.”
“Ahlak kalmadı.”
“Terbiye yok artık.”
“Bunlarda akıl yok.”
“Bizim zamanımız böyle miydi?”
Şimdi bu kardeşiniz, böyle konuşanlara şunu soruyor;
Peki, günaşırı şikâyetlendiğiniz bu yeni nesli kim yetiştirdi?
Gökyüzünden inmedi bu çocuklar.
Sokakta kendiliğinden de oluşmadılar.
Sen büyüttün onları!
Sen yetiştirdin!
Anne baba sensin!
Senin bugün şikâyet ettiğin tablo, aslında senin eserin!
Yeni nesli terbiyesizlikle suçlayanlar, tembellikle ve ahlaksızlıkla suçlayanlar, önce kendine bakacak!
Çocuk, gördüğünü öğrenir.
Evde saygı görmeyen, saygıyı bilmez.
Anne babasının birbirine bağırdığı ortamda büyüyen çocuk, nezaketi TV’de arar.
Telefonla büyütülen evlat, insan ilişkisini ekrandan öğrenir.
Bugün “Gençlik bozuldu” diye yakınanlar;
Dün çocuklarıyla aynı masaya oturmayanlardır belki de.
Onlara vakit ayırmayan, sevgiyi hediyeyle karıştıran,
Terbiyeyi sadece bağırmak sananlardır.
Asıl mesele gençler değil, onları yetiştiren kuşağın eksikleridir.
Ha, bunlardan şikâyetlenen bir de kendini övüyor ya;
“Bizim zamanımızda saygı vardı.”
Ama göz ardı edilen gerçek:
Eğer gerçekten iyi bir nesilsek, bunun mimarı biz değiliz.
Bizi yetiştiren annelerimizdir, babalarımızdır!
Dedelerimizdir!
Onların edepi, onların hayâsı, onların ahlakı, onların maneviyatıdır!
Onlar emek verdi, değer verdi, örnek oldu.
Biz beceremedik!
Suçu gençlerde aramayın!
Şimdi dönüp aynaya bakma zamanı..
Şikâyet etmek yerine sorgulama zamanı..
Çünkü her nesil, bir öncekinin aynasıdır.
Ve aynaya kızmanın kimseye faydası yoktur.
Ahmet Keser /TİMETÜRK
