Ne oluyoruz yahu?Aileyi hedef alan sesler avaz avaz çıkıyor! Aile kurumunu ve fıtratı hedef alan sapkın talepler topluma dayatılır olmuş... Özgürlük nidaları atarken, bu talepler yüzümüze yüzümüze çarpar olmuş! Kutsallarımıza dil uzatılır olmuş... Bu ne cesarettir !
Dik dur Müslüman! Senin davandan daha üstün bir dava yok. Ezilip büzülme; üzerindeki misyonu vakar ile taşı, Elif gibi dimdik duracaksın! Cesaretinle batıla karşı dimdik dur, din kardeşine değil! Hak dava seninki, sesin yüksek çıksın; siliklik müminin vasfı değil. Şerefinle yalnızca Rabbinin önünde eğil; kendi hevalarına tapıp onlara hizmet edenlerin önünde değil! Ve kendini bil... Nizam-ı âdem, Nizam-ı âlemdir. Kendine nizam veremeyenlerden âleme nizam beklemek, zelil bir bekleyiştir.
Bilmeniz gerek kardeşlerim; kültürünüzü, aidiyetlerinizi ve değer yargılarınızı tahkiki bir şekilde bilmeniz gerek. Onları yok sayanları da görmeniz gerek. Yoksa sizlere dayatılan algıyı dava sanır, savunduğunuz ideolojik prangalara fanatikçe tutulursunuz.
Bu uğurda bir piyon gibi, satranç tahtasında sizi oynatan ellerle savrulursunuz. Kimi zaman kazanır, kimi zaman kaybedersiniz. Ama işin sonunda hep samimiyetinizden vurulur ve hayat yolunda amaçsızca yok olursunuz.
İnanç görüntüsü altında siyaset tüccarlığı yapıp Batı’ya uşaklık edene de, Cumhuriyet maskesiyle sahte hürriyet nidaları atana da, ırkçılık üzerinden sizi düşmana maşa yapana da “Dur!” demenin vakti gelmiştir.
Vallahi hesap çok çetindir. Bugün Allah’ı unutup putlaştırdıklarınız, önünde paspas olduklarınız yarın Mahkeme-i Kübra’da size sırt dönecektir. Ama ne acıdır ki kişi, sevdiğiyle beraberdir.
Ailenize sahip çıkın, zira onu koruyan yasalar yok! Evlatlarınıza sahip çıkın, onları yetiştirecek bir sistem yok! Ve adalet… Ah, canına yandığım adalet! Elbette üst aklın kuklasına dönmüş; adı var, kendisi ise her yerde aranan bir adalet…
Sömürge dört bir tarafımızı çevrelemişken, kültürel soykırım asabiyemizin üzerine bir kâbus gibi çökmüşken; reklam yapanları değil, sisteme makyaj yapanları değil, insanı önceleyeni ve ulusötesi düşüneni iyi bilmek gerek. Ki gözümüze çalınan pembe bulutları dağıtabilelim, kardeşlerim. Rüzgâr gülü gibi oradan oraya savrulanları, itibar korkusuyla güçlü olana yanaşan omurgasızları da bilmek gerek. Dansöz gibi kıvırıp dava satanları da riyasından sezmek gerek.
Şunu bilmek gerekir ki tarafsız olmak da bir taraftır. İnsanın bir duruşu olmalı, lakin bu duruşun bir hizbi olmamalıdır. Fanatiklik; sınırlı bir bakış açısının ve manipüle edilmiş bir zihnin tezahürüdür.
İnsan, karşısındaki muhalifi dinlerken hakkaniyetli olmalı. Adaletin kendi ideolojisinin tekelinde olmadığını, onun evrensel bir olgu ve herkese ait bir kavram olduğunu unutmamalıdır.
Dünyada insan sayısınca fikir var. Lakin fikir özgürlüğü umuma zarar veriyorsa, bir diktaya dönüşüyorsa orada hak ve hürriyetlerin gaspı mevcuttur.
Yani özetle; herkes seninle aynı fikirde olmak zorunda değildir. Ama herkesin özgürlük sınırı, bir başka hayatı taciz ettiği noktada biter azizim.
Hatice Kübra Özbirinci/TİMETÜRK
