21. Yüzyıl tüm çılgınlığıyla her cepheden bizi kuşatmışa benziyor. Gençlerimiz de bu kuşatmanın ilk hedefi! Ve ne yazık ki çok savunmasızlar. Çünkü milli ve manevi duygulardan yeterince haberdar değiller. Bu kavramları sık sık dile getirdiğimin farkındayım. Ancak sizler de durumun vahametinden bihabersiniz. Gençlerimiz her geçen gün daha çok kan kaybediyor.
Oysa geleceğimizin teminatı, onlar. Hiçbir şey yokmuş gibi yaşamak ve bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın demek sanırım doğamızda var. Ama unutmayalım hepimiz aynı geminin içindeyiz. Bu çocuklar aslında son derece iyi niyetli, iradeli, duygusallar ancak bir o kadar da saf ve benciller, psikolojileri hassas ve ümitsizler. Neden mi? Çok basit: Çoğu (mecburiyetten olanlar konumuz dışıdır) daha çok özentisiyle çalışan anne babaların elinde aradıkları sevgiyi, kreşlerde suni bir şekilde karşılamış, ilkokul ortaokul derken eğitimin gerçek tezgahından geçmemiş. Ve liseye geldiklerindeyse ne ideal kalmış ne de hayal. Kimse bana kızmasın ama eğitimde devlet ve özel sektörü ayırmak zorundayım.. Genel olarak devlet okullarını destekliyorum. Çok iyi özel okullar olduğunu da biliyorum, onlar bir yana. En tehlikeli olanı da gençlerin idealizmden nasiplerini almayışı. Çünkü idealler bu yaşta olmayacaksa ne zaman olacak…
Geldiğimiz son noktada onların bizim sizin hepimizin payı var. Sorunun temellerini bir iki nesil kadar öncesine götürmekte de fayda var. Ama en çok etkilenen 2000'li yıllardan sonra doğan jenerasyon oldu. Ne yazık ki hazan yaprakları gibi oradan oraya savruluyorlar.
Çağ açıp çağ kapatan bir nesilden geldiğimiz son noktaya bakın! Ecdadımız kıtalar fetih etti, beylikleri imparatorluklara çevirdiler, bir cihan devleti oldular. Dünya üstlerine çullandı da Kurtuluş Savaşı gibi bir destan yazdılar. Ne duruşlarından taviz verdiler ne de değerlerinden…Ancak sonra film bir yerlerde koptu!
Dr. Berna Çaçan/TİMETÜRK
