Değişen biz miyiz yoksa zaman mı? Elbette ki zaman kendi olağan akışı içerisinde… Her zaman ki gibi anlayacağınız…
Bozulan bir şey varsa o da biziz. Değerlerini, öz kültürünü, örfünü, kimliğini ve benliğini yitirme noktasına gelen bizler…
Haysiyetini kaybetmekten korkmayan bir toplum olma yolunda emin adımlarla yürüyen bizler! Kişiliği tam oturmamış ebeveyinlerin yetiştir(eme)diği olmamış gençler!!! Özgüvenleri tavan yaptırılmış bu çocuklara… Fazla hormonlu gıda yedirmekten olsa gerek! Keşke gerçek neden bu olsaydı hiç olmazsa geri dönüşü olurdu. Mizaha gerek yok ağlanacak halimize ağıt yakmak en doğrusu.
Toplum yapımız temelinden sarsıntılı. Hiçbirimiz bir diğerinden daha az suçlu değil. İyilerimiz de var elbet içimizde. Onların hatırına ayakta hala merhametin gölgesi…Öyle azlar ki her an kaybolacaklarmış gibi kaygılanıyor insan.. Evet dostlar toplum olarak korkunç bir çürümenin içindeyiz. Üçkağıt, dalavere, yalan, suistimal, bencillik her yanda.
Bu nedenle de çoğu insan mutsuz çünkü insan olmaktan çoktan vazgeçmişler. Ve yine bu çoğu insan ruhen hasta.. Bilmem farkında mısınız ama ruhlarınız hasta. Ben, ben ve ben demenin sonucunu yaşamak hiçbir zaman bu çağdaki kadar hızlı olmadı. Teknolojide, bilimde ilerledik ancak insanoğlu insan olmak da gittikçe ilkelleşti. Hasta olmanız yetmiyormuş gibi nesilleriniz de bu illetin bir virüs gibi taşıyıcısı.
Hastalıklı yetiştirdiğiniz bu olmamış çocuklar ne yazık ki toplumsal huzur, sükûnet ve ilerlemenin önündeki en büyük engeli teşkil ediyor. Topyekûn bir silkelenmeye ve kendimize gelmeye ihtiyacımız var var ama nasıl olacağını inanın ben de bilmiyorum.
O nedenle şimdilik kendimi korumaya almak en kolay çözüm gibi. İnsanlardan uzak durmak ve sınırlı bir alanda nadiren de olsa bulabildiğim iyi ve güzel insanlarla yaşamak. Size küçük ama etkili bir tavsiye: Bir insanın iyi bir insan olup olmadığına karar vermek için ilk şey ne kadar insana maruz kalıp kalmadığına bakmak olsun. İnsanlara en az maruz kalan insan galiba insana en yakın olanı…
Dr. Berna Çaçan/TİMETÜRK
