Bazı insanlar vardır, yaşarken efsane olduklarını bilmezler. Neşet Ertaş da onlardan biriydi. O, bir köy çocuğunun sazına sığan koca bir dünyanın sesiydi. Ne şöhretin parıltısına aldanmıştı ne de kalabalıkların alkışına… Sessiz, mütevazı, derin bir adamdı. Sazı onun dili, türküsü onun kalbiydi.
Kırşehir’in tozlu yollarında başlayan o hikâye, Anadolu’nun her hanesinde yankı buldu. Henüz çocukken annesiz kalmış, babasının sazına sarılmıştı. Hayat ona zorluğu öğretmişti ama o her defasında acısını bir türküye dönüştürmüştü. Çünkü Neşet Ertaş için türkü, sadece bir ezgi değildi — bir dua, bir teslimiyet, bir yaşam biçimiydi.
“Gönül dağı yağmur yağmur boran olunca,
Akar can özümden sel gizli gizli...”
Bu dizeleri söylediğinde, aslında sadece bir sevdayı değil, insanın içindeki derin özlemi anlatıyordu. Gönül dağının ardında bekleyen herkes, onun türküsünde kendini buldu. Aşık olan da, terk edilen de, gurbette yalnız kalan da…
Neşet Ertaş, hep “Garip”ti. Bu kelimeyi kendi elleriyle işledi adının yanına. Çünkü öyle hissediyordu; ne bir zenginliğe sahipti, ne de bir kalabalığa. Hayatı boyunca tek yaşadı, tek yürüdü, tek sustu. Ama o sessizlik, milyonların kalbinde yankılandı.
“Garip kaldım şu dünyada,
Yalnızım dostlar, yalnızım...”
Bu yalnızlık bir hüzün değil, bir olgunluktu. O, hayata kırılmadı. Kırıldığı zaman bile sazına dokunup “Ah Yalan Dünya” dedi, gülümseyerek:
“Ah yalan dünya, yalan dünya,
Yalandan yüzü gülen dünya.”
Neşet Ertaş, her türküsünde bir insanlık dersi verdi. Kimseden üstün olmadı, kimseye tepeden bakmadı. Onun gözünde herkes aynıydı — yoksul, zengin, köylü, şehirli fark etmezdi. “İnsanı sevmek, Yaradan’dan ötürü sevmektir” derdi.
Gurbet yılları onun için bir sınavdı. Almanya’da yalnız yaşadı, yalnız çalıştı. Ama hiç şikâyet etmedi. “İnsanlar beni unuttu sanıyorlar, ama ben onları hiç unutmadım” dedi bir gün. O söz, belki de hayatının en sade ama en derin ifadesiydi.
Neşet Ertaş, 2012 yılında bu dünyadan göçtüğünde ardında sessiz bir boşluk bıraktı. Ama aynı zamanda öyle bir miras bıraktı ki, her bozkır rüzgârında, her yalnızlık akşamında hâlâ onun sesi duyulur.
“Bir ayrılık, bir yoksulluk, bir ölüm...”
İşte bu üç kelime, onun hayatının özeti gibiydi.
Ama o, bu üç acının içinden sevgiyle, sabırla ve tevazuyla geçti.
Neşet Ertaş, belki dünyadan “garip” gitti ama gönüllerde bir ulu çınar gibi kaldı. Artık o, sadece bir halk ozanı değil; insanın özünü, Anadolu’nun kalbini anlatan bir gönül rehberi.
Ve biz biliyoruz ki;
O sessiz yaşadı, sessiz gitti…
Ama sesi, hiçbir zaman susmadı.
Tarık Zafer Kırımlı/TİMETÜRK
