Kendi süzgecini ve kendi estetiğini oluşturmak, dolabı sıfırlamak veya tüm trendleri reddetmek değildir. Aksine, günümüzdeki vitrinlerin üzerimizde kurduğu o “yetersizlik” duygusuna tatlı bir sınır çekebilmektir.
“Nereden başlayacağız?” dediğinizi duyar gibiyim.
Dijital detoks değil, dijital süzgeç: Algoritmanın size sunduğu her estetik akıma, mesela “clean girl” akımına uyum sağlamak zorunda değilsiniz. Sizi gerçekten heyecanlandıran görsel unsurları biriktirin. Geri kalanları ise tebessüm edip uğurlayın. Çünkü her gördüğümüzü sevmek, her trendi takip etmek zorunda değiliz.
Zamansızlık olağanüstü bütçeler gerektirmez. Dede veya anneannelerinizden kalma bir vintage ceket, her zaman kullandığınız özel bir koku ya da özel kamerasıyla çekilmiş siyah-beyaz bir fotoğraf...
Sizi tanımlayan o birkaç küçük imzayı bulun.
Her zaman kusursuzluk tuzağından çıkmalısınız. Yapay zekânın yayıldığı ve kusursuzluğun enjekte edildiği bu çağda, hafif pürüzler en estetik ve gerçekçi parçadır. Mesela masaya dökülmüş kahve lekesi, aniden çekilmiş bir fotoğraf karesi, kurgulanmış bir kareden çok daha fazla ruh taşır.
Zaten anlamlı olan da bu değil mi?
Bu hafta kısacık bir deneyim fırsatı: Mesela fotoğrafları çekmek istediğimizde, o kare sosyal medya için mi yoksa gerçekten ışığı sevdiğiniz için mi çekmek istiyorsunuz?
İşte tam da bu noktada kendi estetiğini bulmak; onaylanma arzusundan sıyrılıp kendi gözümüze güvenmektir.
Önümüzdeki hafta, bu kendi gözümüzü eğitme yolculuğuna ve zamansız bir yaşam alanı oluşturmanın ipuçlarına değineceğiz.
Nesibe Konulga/TİMETÜRK
