İşte Hüseyin Gülerce'nin "Vefasızlık: Billahi değmez…" başlıklı o yazısı:
Mütedeyyin kitlenin iç âlemi, hiç bugünlerdeki kadar huzursuz olmamıştı. Sanki içinden çıkılmaz bir halde şaşkınlık yaşıyoruz.
Yolda çevirip soruyorlar, “nedir bu hal” diyorlar. İmtihan oluyoruz, diyorum. Daha önce yaşamadığımız kadar ağır bir imtihandan geçtiğimizi düşünüyorum, diyorum. Arkasından, “ne yapmalıyız?” sorusu geliyor. Mümince duruşlarımızı bozmasak, diyorum. Sabır, sekine, hüsnüzannı muhafaza, üslup güzelliğini koruma, mukabele-i bilmisil hiddetine kapılmama, önemli diyorum. Geçen baş başa görüşmede bir doktor arkadaş, “sizin hüsnüzannınız da çok fazla değil mi, bu kadar hakarete, aşağılamaya karşı öfkelenmemiz yanlış mı?” diye tepki gösterdi. “Ama biz hüsnüzanna memur değil miyiz?” dedim. İlave ettim; “öfke ile kalkan zararla oturur. Hukukun üstünlüğünü, adil yargının işleyişini talep etmenin dışında yol aramamak lazım…”
Geçtiğimiz ağır imtihanın bir bölümü de vefa ile ilgili. Hizmet Hareketi’ni hasım belleyenlere tek şey söyleyebilirim: Adaletten saparsanız, nefret ve kin sarmalında haddinizi aşarsanız, kaybedeceksiniz… Ama pusularda yıllarca bekleyip vefasızlık kılıcı ile eski dostlarını doğrayanlara ne diyebilirim? Televizyon televizyon dolaşıyorlar ve gazetelere manşet oluyorlar. Gördükleri itibar, sevildikleri için değil… Hizmet’e zarar verme adına, aranılan malzemeleri sağlıyorlar diye birkaç ay el üstünde tutulacaklar, sonra unutulacaklar. Çünkü dostlarına vefasızlık edenler, itibar gördükleri yeni yerlerde, “bize niye vefasızlık etmesin” diye ağırlanırlar.
YAZININ TAMAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ!!!