KARAKAYA'NIN O YAZISI
Zaman Genel Yayın Yönetmeni Ekrem Dumanlı, Pazartesi günkü yazısına bir “fıkra” ile başlamış...
Fıkra şöyle:
“Adamın biri, iki kolunu da beline hilal gibi dayamış yürüyor.
Dalgın, hayaller içinde...
Bu durum, genç bir delikanlının dikkatini çekiyor, adamı takip ediyor. Nereye gitse aynı hâlde... Adam otobüse biniyor ama pozisyonunu değiştirmiyor. Genç, nihayet merak içinde yaklaşıp soruyor:
‘Abi kollarını neden böyle tutuyorsun?’
Adam derin bir uykudan uyanmışçasına sağ koluna bakıyor ve hayretini şu kelimelere döküveriyor:
‘Yahu bu karpuz ne zaman düştü koltuğumun altından?’
Bir de sol koluna bakıyor ve şöyle diyor:
‘Eee? Kol kola yürüdüğüm dostlar nerede?’ ”
“Fıkra”nın ardından demiş ki;
“Türkiye’nin son birkaç yıllık serencamesi aynen yukarıdaki fıkra gibidir. Koltuğumuzun altından düşen nimetler ve kaybedilen dostlar...”
TIPKI, KENDİLERİ!
Ne ilginç değil mi?..
“Karpuz”ları tek tek düşürüp kıran kendileri... Kol kola yürüdükleri “dost”larını terk eden, satan, jurnalleyen, küstüren, uzaklaştıran, gönüllerini kıran; “ya bizdensin, ya da bize düşman” diyen, yine kendileri!..
Ekrem Dumanlı’nın yazı başlığı şöyleydi: “Neler kaybedildiğini bir bilseniz.”
Gönül arzu eder ki;
Bunu, asıl kendileri bilsin!..
Başkasını bilmem;
Ama “beni” kaybettiler, beni!..
Ben ki, onları “dost” bilmiştim, “arkadaş” bilmiştim, “sırdaş” bilmiştim, “yoldaş” bilmiş, “dertdaş” bilmiştim...
Güvenmiştim...
YAZININ DEVAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ