2008 yılında çok zor bir işe giriştim. İlk kez Türkiye’de Emniyet İstihbarat’ın tarihini yazacaktım. MİT’in tarihi başarıları veya başarısızlıkları ile pek çok kitaba konu olmuştu ama Emniyet İstihbarat Dairesi’nin hikâyesini kimse yazmamıştı. O yıllarda henüz farklılıklar kamuoyunun önüne serilmese de Emniyet İstihbarat’ta kazanlar kaynıyor, gruplaşmalar yaşanıyor ve sonrasında kopacak çok büyük bir fırtınanın sert rüzgârları dalları sallıyordu. Emniyet İstihbarat’ın içindeki gruplaşmalarda kolay olan, bir tarafın sesi olup yazmaktı. Ben zor olanı seçtim. Birbirinden hazzetmeyen farklı gruplarla konuştum. Hatta dönemin istihbarat müdürü kendisi adına şimdinin çok ünlü bir il emniyet müdürü ile konuşmam için resmi izin de verdi. Farklı çevrelerle konuştukça karşımda nasıl büyük bir istihbarat devinin olduğunu gördüm. Daha önce Emniyet İstihbarat hakkında pek çok şey duymuştum ama farklı kanatlarla konuşunca işin çok farklı bir noktaya geldiğini gördüm. Ortada ne Ergenekon ne de KCK vardı, ancak yaptığım söyleşilerden bu iki büyük soruşturmaya yönelik tsunaminin geldiği izlenimini almıştım. Kitabın adını ‘Önemli İşler Dairesi’ koydum. Ancak asıl vurucu başlığı alta saklamıştım: ‘DERİN DEVLETİN YENİ SAHİBİ’. Henüz Ergenekon operasyonları başlamamış, emniyet içinde büyük kutuplaşma yaşanmamış, Türkiye’de askeri vesayetin bırakın yıkılmasını, bir tek komutanın ifadesinin alınması bile hayal edilemeyecek günlerdeydik. KCK’nın adı kamuoyunda kimse tarafından duyulmamıştı. Oysa benim o yıllarda gördüğüm manzara, istihbaratta güç dengelerinin el değiştirdiğiydi.
Sonrası malum.