Ümit Aktaş'ın bugün 10 Kasım'la ilgili yazdığı yazı:
"Bir 10 Kasım’ı daha geride bıraktık. İslamcı yazarlar ise, iktidar merdivenlerinden ağır ağır tırmanırken, üsluplarındaki (belki kimileyin haksız) Atatürk eleştirilerinden rücu ederek, bir anlamda da Erdoğan’ın otokratlığı yolundaki taşları döşemek için, bir Atatürk aklamasına doğru yola koyulmaktalar; biraz utangaç, birazsa ürkek bir dille. Mesela hiç ummadığım birinin, Murat Menteş’in yazısını okuduğumda, şaşırmadan edemedim. Söylediklerinin çoğuna katılabilirim belki, ama “çevresinde ya rakipler ya da sınır tanımayan yardakçılar oldu hep” gibi cümlelerine katılmak mümkün mü?
Bu cümle aslında tipik ve klişe bir otokrat aklama cümlesidir. Evet, bir bakıma doğrudur bu; ama çevrelerini bu hale getiren de otokratların o otokratça ve hatta zalimce tutumları değil midir? Çevrelerindeki her eleştiriyi reddeden, suçlayan, dışlayan, dahası cezalandıran otokratlar, elbette en sonunda rakipleri ve yardakçılarıyla baş başa kalacaktır. Sözgelimi İzmir Suikastı gibi belki de düzmece bir suikast bahane edilerek ölümle yargılanan paşalardan kaçının bu tip bir komplodan haberi vardı. Bu davada yargılanan paşaların ve aydınların tek suçu, Atatürk’ün otokrat tutumunu, oldukça haklı olarak eleştirmeleri değil de neydi.
Atatürk konusunda bir uzlaşmaya varılabilir belki; ama bu onu yerli yersiz suçlamalardan vazgeçmek kadar, yerli yersiz yüceltmelerden ve Murat Menteş’in de yaptığı gibi temelsiz aklama çabalarından da vazgeçilerek yapılmalıdır. Evet, Atatürk bir deccal değil elbette; ama o ne bize bir yurt bahşeden ne de önümüze gerçekten olumlu bir profil koyan biri. Dolayısıyla kim ne derse desin ve bu neye mal olursa olsun, otokrasiyle ve otokrat(çı)larla mücadelenin temel şartı olan eleştiri hakkımızı saklı tutmayı sürdüreceğiz. "