İnsan, Suriye’deki ölüm meydanlarına varan cesur gazetecilerin önünde saygıyla eğilmeden edemiyor. Gazetecileri bu işi yapmaya iten sebep ise gerçeği insanlara açıklamaktaki müthiş ısrarları. Dünyada yaşanan suçlar ve kötülükler hakkında farkındalık yaratmak için hayatlarını riske atan ve canlarını veren bu insanları, ‘hakikatin şehitleri’ olarak görmem için bu durum beni haklı çıkarıyor. Çıkar sahibi borazanlar ise bu suçları çarpıtmaya ya da örtbas etmeye çalışıyor.
Rejimin hedefi gazeteciler
Geçen çarşamba haber ajansları Humus’ta, biri Sunday Times’ta çalışan Amerikan asıllı Marie Colvin, diğeri Fransız serbest foto muhabiri Remi Ochlik adlı iki Batılı gazetecinin öldürüldüğü haberini aktardı. Bir gözünü 2001’de Sri Lanka’da çalışırken isabet aldığı şarapnel parçası yüzünden kaybeden Colvin’in hikâyesi beni çok etkiledi. Bu yüzden fotoğraflarda göz bandıyla görülüyor. Devamlılığı ve cesareti sebebiyle çalışmasını takdir etmek bağlamında birkaç ödül aldı. Arkadaşı Ochlik ise Haiti’deki çatışmayı izleyen, Tunus, Mısır ve Libya’daki ayaklanmaları takip eden bir fotoğrafçıydı. Çalışmalarıyla bazı basın örgütlerinden birçok ödül aldı.
Gazetecilerin hikâyelerini yayımlayan raporlarda Colvin, yiğitliğiyle göze çarpıyor. Hatta kendisi Humus’taki sıkıntıları görmek için insanlarla görüşmek amacıyla gecenin karanlığında sokaklara çıkıyordu. Suriye rejiminin vahşi cezalandırmasına maruz kalan felaketzede kentteki yıkımı izlemek için, bombalanan yerlere gitmekte kararlıydı. Rejim, evleri vurmakla yetinmemiş, elektriği kesmiş ve şehri türlü tedarik, yakıt ve ilaçtan mahrum bırakmıştı.
Colvin, bulunduğu yerin hedef alınmasından 24 saat önce CNN’de, Humus’un yıkımından ve rejimin kentte silahlı ‘teröristler’ olduğuna dair ortaya attığı iddiaların yalan olduğundan bahsetti. Yanıt, Colvin’in öldürülmesi ve ikamet ettiği evin yıkılması oldu.
Ochlik de Suriye rejimi için tehlikeli görülüyordu. Zira Ochlik ve onun gibi kameraman ve fotomuhabirler, skandalı belgeliyor ve dış dünyaya yayıyordu. Eylemcilerin ifadelerine göre kamera ve fotoğraf makinelerini taşıyanlar, rejimin bakış açısına göre, silah taşıyanlardan daha öncelikli hedef olarak gösteriliyordu.
Bir binada kapana kısıldılar
Colvin, keskin nişancıların hedefi olmamak için karanlıkta şehri dolaşıyordu, ancak Ochlik işini yapmak için gündüz vakti çıkmak zorundaydı. Suriyeli eylemciler, yabancı gazetecileri ağırlamak için bir bina kiraladı. Gazeteciler, korunmak için kullanılan zemin katta kalıyordu. Suriyeli yetkililer kentin su, elektrik ve iletişim gibi temel hizmetlerini kesti. Bu durum, dışarıyla bağlantıyı imkânsız kıldı. Eylemciler de yakıtla çalışan jeneratörleri kullandı. Yakıt bitince 220 voltluk elektrik akımına dönüştürülebilen araç akülerine başvurdular. Bu elektrik, gazetecilerin çalışması için gerekli elektronik cihazlara elektrik sağlamak için kullanılıyordu.
Bina bombalandığında, içeride 7 gazeteci vardı. Olayı kaydetmek için dışarıya çıktılar, ancak bombardıman sürdü. Le Figaro muhabiri Edith Bouvier, ağır yaralananlar arasındaydı.
Bu gazeteciler, halkın maruz kaldığı katliamın iç yüzünü dünyaya aktarmak için Suriye’ye giden ilk cesur gazeteciler değil, sonuncu da olmayacak. Zira onlardan önce de hem Batılı gazetecilerden hem Suriyeli aydınlardan, gerçeği savunmak için şehitlik yoluna gidenler oldu. Onlardan önce ve sonra ordu ve güvenlik güçlerinin öldürdüğü 8 binden fazla Suriyeli var. Ve bütün suçları, özgürlüğe ve saygınlığa sahip bir ülke hayal etmekti.
(Mısır gazetesi Şuruk, 25 Şubat 2012)
Kaynak: Radikal