Abdullah Yıldız / TİMETURK
Son iki senedir, ümmet olarak bayram sevincini yeterince yaşamamıza engel olan, tabir yerinde ise, sevincimizi kursağımızda bırakan felaketlerle karşılaşıyoruz…
Takdir-i ilahî böyle tecelli ettiğine göre, bunda da bir hikmet aramalı değil miyiz?
Geçen sene Pakistan’daki korkunç deprem felaketine şahit olmuştuk; bu sene ise Somali, Kenya ve civarını etkileyen kuraklık sebebiyle yaşanan açlık felaketine şahitlik ediyoruz.
Afrika’da, kaburgaları birbirine girmiş el kadar çocuklar can çekişirken, anneleri-babaları çaresizce gözlerimize bakarken, lokmalar boğazımıza dizilmez mi? Elbette her duyarlı mümin, her duyarlı insan bu manzaradan etkilenir ve bir şeyler yapmak için harekete geçer…
Ne ki, merhametsiz dünya genel manada bu felakete duyarsız kaldı. Rasûlüllah’ın (s.) tanımlaması ile, “Organlarından biri rahatsız olduğunda diğeri de rahatsız olması gereken” İslam ümmeti de -ne yazık ki- yeterli duyarlığı gösteremedi.
Ama Türkiye insanı, “açlık günü”nde Afrika’daki ‘kara bahtlı’ kardeşlerine el uzatma konusunda -kelimenin gerçek anlamıyla- destan yazdı. Millet olarak, resmi ve sivil kuruluşlarımızla, adeta topyekun seferber olduk. Şu ana kadar yapılan ayni ve nakdi yardımlar, yetimlere sahip çıkmak için atılan adımlar ve diğer çalışmalar, milletimizin içinde yeşerttiği “merhamet çınarının” büyüklüğünü ve kollarının nerelere kadar uzandığını ortaya çıkardı… Elhamdülillah!..
Ne güzel söylemiş üstad Sezai Karakoç, Zamana Adanmış Sözler’inde:
“Göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır
Senden ümit kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır”
Evet, her türlü dahili sorunlarını ve farklılıklarını aşarak Somali’ye el uzatan halkımızın bu hamiyet damarı, inanıyoruz ki tarihin çarkını tersine çevirmeye yetecek güçtedir. Şer cephesinin tuzaklarına inat, bir yardım kuruluşunun temsilcisi olarak Kenya’dan ekranlara konuşan Batmanlı kardeşimin ‘imdat edin’ feryadı, “sürgünümüzü geri çağırma” adına ne kadar anlamlı idi...
Ve ben inanıyorum ki, insanımızın bu “açlık günü”nde harekete geçen merhamet damarı; en büyük hedef olan Akabe’yi; inkarcı ve maddeci dünyanın aşamadığı, aşmayı göze alamadığı Sarp Yokuş’u aşması ile sonuçlanacaktır… İnşaallah!..
Şimdi Beled sûresini okumanın tam zamanı:
[090.001] Hayır; bu şehre (Mekke) yemin ederim,
[090.002] -Ki sen, bu şehirde oturmaktasın-
[090.003] Babaya ve doğan-çocuğa da.
[090.004] Andolsun, biz insanı bir zorluk içinde yarattık.
[090.005] O, hiç kimsenin kendisine asla güç yetiremeyeceğini mi sanıyor?
[090.006] O: «Yığınla mal tüketip-yok ettim» diyor.
[090.007] Kendisini hiç kimsenin görmediğini mi sanıyor?
[090.008] Biz ona iki göz vermedik mi?
[090.009] Bir dil ve iki dudak?
[090.010] Biz ona 'iki yol-iki amaç' gösterdik.
[090.011] Ancak o, sarp yokuşu (Akabe) aşamadı.
[090.012] Bilir misin, nedir o sarp yokuş?
[090.013] Bir boynu çözmek (bir köleye özgürlük vermek) tir;
[090.014] Ya da açlık gününde doyurmaktır;
[090.015] Yakın olan bir yetimi,
[090.016] Veya toprakta sürünen bir yoksulu.
[090.017] Sonra iman edenlerden, sabrı birbirlerine tavsiye edenlerden, merhameti birbirlerine tavsiye edenlerden olmaktır.
[090.018] İşte bunlar, sağ yanın adamlarıdır (Ashab-ı Meymene) .
[090.019] Ayetlerimizi inkar edenler ise, sol yanın adamlarıdır (Ashab-ı Meş'eme)
[090.020] 'Kapıları kilitlenmiş' bir ateş onların üzerinedir.
Lütfen, altını çizdiğimiz / siyah dizdiğimiz ibareleri bir kez daha okuyunuz!
Bir yanda “yığınla mal tüketim” diye övünen maddeci, mideci, çıkarcı dünya!
Öbür yanda ise; “açlık günü”nde yakın olan yetimi ve toz-toprak içinde sürünen yoksulu doyurmak için imkânlarını seferber eden merhamet sahibi insanımız!
Senden umut kesmek bize yakışır mı, ey hamiyetperver milletim!
Sen ki, bu tavrınla, sadece birbirine değil, dünyaya merhamet dersi veriyorsun!
Sen, “Ashab-ı Meymene”den olursun inşallah.
Bayramı “bayram” gibi kutlamayı da hak ediyorsun, bu erdemli halinle.
Ramazan Bayramınız mübarek olsun, hayırlara vesile olsun, inşallah!..