halkı yaşıyor. İsyancıların geçici bir Ulusal Konsey kurduğu kentte hiçbir kamu servisi, gazete yayını ve sosyal hizmetler bulunmuyor. Geçici yönetim de bu eksikliği kendi çabalarıyla doldurmaya çalışıyor.
Kamu ve sosyal hizmetler olmadığından çöpler, kentte çöpler gönüllü isyancılar tarafından toplanıyor. Kentte sık sık yardımlar dağıtılıyor. Hayatını kaybedenler veya kaybolanlar, hiçbir resmi kayıt altına alınmadığı için çok sayıda kişi yakınlarının nerede olduğunu bilmiyor ve bunu sorabilecek bir resmi makam da yok.
Geçici konsey ise haberleşmenin de olmadığı kentteki bütün bu sıkıntıları gidermenin yolunu, konseyin idareyi yürüttüğü binanın bir duvarını “haberleşmeye” ayırarak bulmuş. “Muhakeme duvarı” adı verilen bu duvara son yönetim tarafından son bildiriler asılıyor. Yakınlarını kaybedenler, buraya fotoğraflarını asarak onlara ulaşmaya çalışıyor. Yakınlarını kaybedenler ise resimlerinin altına çeşitli dua, mektup ve şiir gibi yazılar bırakıyor.
Bunların yanı sıra duvarda Kaddafi’nin karikatürlerini görmek de mümkün. Ayrıca isyancıların heyecanını yitirmemeleri için konsey tarafından çok sayıda resim, şiir ve yazılar da bu duvara asılıyor.
Duvarın ait olduğu binanın içinde ise Bingazi’deki yabancı basın mensupları için bir oda kurulmuş. Elektrik dışında hiçbir şeyin bulunmadığı binadaki gazetecilere yapılacak açıklamalar için de bir toplantı odası tertip edilmiş.