Irkçılık, insanî fazilet ve meziyetleri kanda arayan dehşetli bir belâhet; aptallığın had safhası. Cünûn, tekliften âzâd eder; cürmü ne kadar büyük olursa olsun, deli mâsumdur. Ama ırkçı, cinâyeti ne kadar küçük olursa olsun, cezanın en şiddetlisine müstehaktır. Zirâ en küçük cürmü bile insanlığı bütünüyle imha edebilecek bir kuvve taşır habis bağrında.
Osmanlı, halk tâbiri ile yetmiş iki kavmi tek çatçı altında, tek bir nizamla rapt-ü zabt altına almakla kalmamış, mes'ud da yaşatmıştır, asırlar boyu. Onu çökertmenin yolunu hasımları, geniş topraklarına ve muhtelif kavimlerinin arasına ırkçılık illetini salmakta buldular. Anlaşılabilir bir netice. Anlaşılabilir, zirâ Osmanlı teb'asının mühim bir kısmı Gayr-i Müslimdi, ecnebî telkin ve tahriklerine bir taraflarıyla hep açıktılar. Müslimlerin bir kısmı ise hile ve desiselerle iğfal edilmişlerdi, Araplar gibi...
Savaş meydanlarında sırtını yere getiremediği Osmanlı'yı târih sahnesinden entrika ve desiselerle tardeden Batı'nın kendi emelleri istikametinde şekillendirdiği Türkiye Cumhuriyeti'nin muktedirleri ya eski hasımlarını dost sanma gafletine düştüler, ya da onlara kapılarını ardına kadar açık tutmakta bir beis görmediler.
Yazının devamı için tıklayınız;