2 okul 2 çocuk katil ve yiten masum canlar
Ne yazık ki canımız yandı, içimiz parçalandı yüreğimiz parça parça dağıldı. Kimisi çıktı anne babayı suçladı, kimisi yine her zaman olduğu gibi sisteme saldırdı kimisi tek suçluyu sanal medya ilan etti. Sanırım sanal medyanın taşıdığı şiddet unsurları genç neslin geldiği son noktanın en etkin mimarı. Günden güne yaygınlaşan ve şiddeti odağına almış oyunlar manevi değerlerden yoksun bırakılmış çocukların bu boşluğunu kolayca avlamanın yolunu bulmuş gibi görünüyor. Yazık! Çok yazık!
Dün gece ekranlarda Prof. Dr. Erhan Afyoncunun yerinde bir tespitine rast geldim. Aynen şöyle yaklaştı olaya ; Ortadoğu'nun bazı ülkelerinde küçük yaşta eline silah verilen çocukları görüyoruz ama bu çocukların hiç birisi bir okulu katletmiyor ? Neden çünkü o silahın eline verilme motivasyonu bambaşka. Çünkü hiç biri sanal dünyanın kurgusal motivasyonuna maruz kalmıyor. Şimdi o halde bu çocuklar yani suça bu şekilde teşvik edilen çocuklarımız bu motivasyonu nerden alıyor. Dijital ortamlardan elbette. E peki çocuklarımızı tamamen ve kolayca bu dijital ortamlardan arındırmamız ve uzak tutmamız mümkün mü? Bence hayır. Biraz rasyonel olalım beyler bayanlar! Bence sinekleri tek tek öldürmek yerine bataklığı kurutmanın artık vakti gelmiştir. Sanal dünyanın gerçek çocuklarına sahip çıkmanın vakti gelmiştir.
Ortamın sanal, suçun ise gerçek olduğunu görmenin ve kabul etmenin vakti gelmiştir. Devleti her şeyden sorumlu tutup kendimizi bu sorumluluktan ari görmek yerine kafamızdaki şapkayı önümüze koyup düşünmenin vakti gelmiştir. Sadece yasaklarla ve cezalarla aşamadığımız engelleri sevgi ve ilgi ile aşmanın vakti gelmiştir. Dün topçu olmasın aman okusun adam olsun dediğimiz çocuklarımızı artık daha fazla spora? sahaya sürme vakti gelmiştir. Okulları her şeyden mesul tutan veli olmaktan vazgeçip temiz aile temiz nesil fikrine asılmanın vakti gelmiştir. Nasıl yapılır orasını bilemem. Hangi yasakla hangi cezayla yapılır onu da bilemem. Hangi yasa ile neyi kontrol altına alırız bilemem. Bildiğim bir tek şey var bu masa 4 ayaklı dostlarım. Bir ayağı eksik kalırsa ayakta tırnak mümkün değildir. Yani demem o ki; aile de başlayan, okulda gelişen, yasalarla netleşen, emniyet birimleriyle korunan, sporla iyileşen. ahlakla güzelleşen bir çözüm ancak bizi doğru bir noktaya getirir. Ben bir anne olarak üzerime ne düşüyorsa yapmaya hazırım. Herkesin evinin önünü de içini de süpürdüğü bir toplumda fikrim odur ki pislik barınmaz. Olaya toplumsal değil de bireysel bakarsak ve üstümüze düşeni yaparsak bence yeni nesli bir nebze olsun kurtarırız dostlarım. Elini taşın altına koymaya hazır tüm anne babalara açık çağrımdır. Buradan tüm kayıp canlara Allah'tan rahmet kalan yakınlarına sonsuz sabır diliyorum.
Ve dostlar yukarıda vakti gelmiştir dediğim her şeyin evet gerçekten vakti gelmiştir. Hatta üzülerek söylüyorum ki; belki de vakti çoktan geçmiştir.
Mürvet Uç/ TİMETÜRK
