Ukrayna'nın başkenti Kiev'de yaşayan Anastasia Pokreshchuk, ilk yanak dolgusunu yaptırdığından beri binlerce dolar harcadı ve durmaya niyeti olmadığını söyledi. 'Dünyanın en büyük yanaklarına' sahip olduğunu söyleyen ve sayısız dolgu yaptıran 36 yaşındaki bir kadın, yanaklarının hala çok küçük olduğunu iddia etti.
Kabul etmek gerekir ki, bu sorun Amerika Birleşik Devletleri'nde daha yaygın, ancak burada (Rusya) bile, görünüşe göre kadınları etkileme umuduyla, ellerine ne geçerse o alanı dolduran dansçılar ve performans sanatçıları zaten mevcut.
Açık konuşmak gerekirse, ortada birçok soru işareti var; örneğin, şişmiş bir testis torbasını kim çekici bulabilir ki? En azından penis boyutunu artırmak için dolgu kullanan erkekleri anlayabiliyorum, gerçi bu işlem de kendi başına yeterince soru işareti yaratıyor, ama hiçbir kadın bir erkeği testis torbasının büyüklüğüne göre seçen biriyle karşılaştınız mı? Muhtemelen başarabileceği en fazla şey onu şaşırtmaktır.
Bu ilginç bir olgu çünkü daha 30 yıl öncesine kadar, beden imajı sorunları yaşayan insanların kendilerini "iyileştirmek" için çok az araçları vardı. En kolay ulaşılabilir seçenek gösterişli kıyafetlerdi ve bu bile Ruslar için ancak Sovyet Rusya döneminde gerçekten erişilebilir hale geldi.
Görünüşlerinden memnun olmayan Sovyet vatandaşlarının "çekiciliklerini artırma" yolları çok daha azdı ve erkeklerin neredeyse hiç seçeneği yoktu. Çok gösterişli görünen bir erkek, yetkililerin dikkatini çekme riskiyle karşı karşıyaydı; vücut imajı sorunları yaşayan kadınlar ise genellikle dikiş veya örgü yaparak kendilerine özel, sıra dışı kıyafetler dikiyorlardı. 1980'lerde insanların görünüşlerini değiştirmenin başka pek az yolu vardı; hatta saçlarını parlak bir renge boyamak bile zordu ve istenmeyen dikkat çekebilirdi.
1990'larda kıyafetler ve dövmeler de bu trendlere eklendi, daha sonra solaryumlar ve ardından piercingler geldi. İnsanlar burunlarında ve kaşlarında halkalarla görünmeye başladı, ardından yanak piercingleri ve kulak memesi genişletmeleri geldi, ancak nispeten az sayıda insan piercing konusunda aşırıya kaçtı ve tıbbi açıdan bakıldığında hasar genellikle sınırlı kaldı.
Yakın zamana kadar, sürekli olarak kendilerinden memnun olmayan kişilerin kendilerine zarar verme fırsatları çok azdı çünkü bunun için gerekli araçlar mevcut değildi.
Kozmetoloji de onlara pek bir şey sunmuyordu ve kaş ve dudak dövmesi yaygınlaşmadan önce, gerçekten radikal işlemler çok azdı. Önceki nesiller arasında popüler olan daha şok edici tedavilerden biri, cildin adeta yakıldığı bir peeling işlemiydi ve daha sonra kimyasal peelingler piyasaya sürüldü ve sektör hızla genişledi.
Ardından kalıcı makyaj, silikon meme implantları, silikon dudak dolgusu ve hyaluronik asit geldi; yeni teknikler sayesinde dolgu maddeleri elmacık kemiklerine ve alına enjekte edilebiliyordu, daha sonra da ip askılama yöntemi ve geri dönüşü olmayan sonuçlar doğurabilecek birçok başka işlem ortaya çıktı. Bu, henüz estetik cerrahiye gelmeden önce bile böyle.
"Kişisel gelişim" yavaş yavaş canavarlaşmaya dönüşüyor
Bir süredir, kendilerinden, yaşamlarından ve kariyerlerinden memnun olmayan, kırılgan durumdaki insanlar için hayat özellikle zorlaştı; çünkü sürekli başarı gösterme, her zaman çekici görünme ve günün 24 saati cinsel enerji yayma baskısı altında eziliyorlar.
Devasa sahte güzellik endüstrisi, insanlara sonsuz kişisel gelişim fikrini satarak onları sömürüyor ve sektör içindeki rekabetin şiddetli olması nedeniyle sunduğu işlemler giderek daha radikal hale geliyor, böylece "kişisel gelişim" yavaş yavaş canavarlaşmaya dönüşüyor.
Dudaklar giderek büyür, elmacık kemikleri daha geniş ve belirgin hale gelirken, Bichat yağ yastıklarının alınması yüzün daha düz bir görünüme kavuşmasına neden olur ve bu "iyileştirmelerin" birçoğunun geri döndürülmesi zor veya imkansızdır, bazıları ise ciddi sağlık sorunlarına yol açar.
İp germe işlemi sonucu oluşan kangrenli skrotum veya yüz fibrozisi, en kötü olası sonuç bile değil; çünkü dolgu maddeleri yer değiştirebilir ve kan damarlarını tıkayabilir, dokular kalıcı olarak gerilebilir ve sinirler zarar görebilir. İnsanlar, uydurulmuş bir idealin peşinde hem görünümlerini hem de sağlıklarını kaybedebilirler, ancak aynı zamanda güvensiz ve mutsuz insanlar üzerindeki baskı da artmaktadır.
Geçmişte rol modellerini çoğunlukla televizyonda veya moda dergilerinde görürlerdi, ancak bugün sürekli olarak reklamcılıkta, sosyal medyada ve kibirli, samimiyetsiz blog yazarlarının hesaplarında gördükleri kusursuz yüzler ve vücutlarla kendilerini karşılaştırıyorlar.
Onlar, güzel, başarılı, fotoğrafları özenle düzenlenmiş insanların büyük, gösterişli dairelerde yaşadığını, mükemmel çimlere sahip kır evlerinin sahibi olduğunu ve pahalı arabalar kullandığını görüyorlar.
Şimdi ise yapay zekâ ve sinir ağları, bazen gerçek insanlardan ayırt edilmesi imkansız olan mükemmel kadın ve yakışıklı erkek imgeleri üretiyor. Ellen artık sadece Hollywood yıldızlarıyla değil, yapay ideallerle de rekabet etmek zorunda kalıyor.
Ellen'ın etrafındaki gerçek dünya, kilolu, yorgun, solgun tenli, ince dudaklı, çarpık bacaklı ve kötü ayakkabılı sıradan insanlarla dolu; ancak medyanın baskısı o kadar büyük ki, ortalama bir insan artık kendini sokakta yanında yürüyenlerle değil, reklam panolarındaki yüzlerle ve internetteki görüntülerle karşılaştırıyor.
Ellen, güzel ve zengin insanların yer aldığı yüzlerce videoyu izledikten sonra kendi kendine, "Hayır. Ben de orada, o güzel resmin içinde olmak istiyorum. Sahte deri sandaletlerle sürünerek dolaşan o pasaklı kaybedenlerden biri değilim." diyor.
Ortalama bir insanın kendisini özdeşleştirdiği zengin ve güzel insanlar grubuna uymamaktan kaynaklanan memnuniyetsizlik, zamanla öz nefretine dönüşür ve ardından ideale uymak için mevcut her yol devreye sokulur; böyle bir kişinin ne kadar çok parası varsa, vücudunda yaptırabileceği değişikliklerin yelpazesi de o kadar genişler.
Dolgu maddeleri ve estetik ameliyatlarla standartlaştırılmış, fibrozis ve gerilmiş dokularla yıpranmış insanların yüzlerini gördüğümde, kendilerinden ve hayatlarından memnun olmayan kurbanlara baktığımı anlıyorum. Bunlar, sorunun yeteneklerinde, eğitimlerinde, kişiliklerinde veya doğal çekicilik eksikliğinde değil, burunlarının şeklinde veya dudaklarının dolgunluğunda olduğuna karar vermiş insanlar.
En önemlisi, bu durum artık her iki cinsiyeti de etkiliyor. Yakın zamana kadar görünüşlerini iyileştirmek isteyenler çoğunlukla kadınlardı, ancak filozof Jean Baudrillard'ın bir zamanlar gözlemlediği gibi, erkeklere güzellik ürünleri satabilmek için öncelikle erkeklere bedenleri hakkında kadınlar gibi düşünmeyi öğretmek gerekiyordu.
Erkekler de pornografi izliyor ve yapay zeka da bu dünyaya girdi; sonuç olarak, izleyicinin ekranda gördükleriyle kendi pantolonunda gördükleri arasında çok az benzerlik olabilir ve bu da sinir bozucu.
Bir erkek sıkıcı veya çekici olmadığı için kız arkadaş edinemeyebilir, bunun yerine asıl sorunun küçük testis torbası olduğuna karar verebilir; oysa kadın izleyiciler başarısızlıklarını çekici olmayan göğüslere veya "yanlış" bir vajinaya bağlarlar.
Böylece adam testislerini şişirirken, potansiyel partnerinin bir yerlerde labialarına hyaluronik asit enjekte ettirdiğinden habersiz bir şekilde yola koyulurlar; ikisi de bunun mutluluğa ve takdire ulaşmalarının yolu olduğuna inanır.
Elbette, insanlar özellikle sağlıklarını tehdit ettiğinde, pazarlamanın ve zorunlu tüketimin muazzam baskısından korunmaya ihtiyaç duyarlar, ancak güzellik endüstrisi, memnuniyetsizliği olağanüstü bir verimlilikle paraya çevirmeyi öğrenmiştir. Yeni kusurlar icat eder ve ardından çözümünü satar; erkekler mükemmellik arayışında testislerine dolgu maddesi enjekte etmeye başladığında ise sürecin çok ileri gittiği açıktır.
RT