Eski bir ABD Deniz Piyadeleri istihbarat subayı ve Körfez Savaşı sırasında General Schwarzkopf'un kadrosunda ve 1991-1998 yılları arasında BM silah müfettişi olarak görev yapan Scott Ritter, NATO bünyesindeki son gelişmelere dair analiz yazısında, ittifakın giderek artırılan harcamalarının NATO’nun sonunu getireceğini ileri sürdü.
NATO kendini yok etmek üzere tüketiyor
Bu hafta Ankara'daki NATO zirvesinin arifesinde, birlik 'NATO Ülkelerinin Savunma Harcamaları (2014-2025)' başlıklı bir rapor yayınladı.
Rapora bakıldığında, son on yılda birçok NATO üyesi ülkenin savunma harcamalarında şaşırtıcı bir artış olduğu görülüyor; Litvanya ise yaklaşık yüzde 777'lik bir artışla başı çekiyor. Toplamda, NATO üyeleri, ABD'nin on yıl önce belirlediği yüzde 2'lik GSYİH savunma harcaması eşiğine ulaşmak için, son on yılda ilgili üye ülkelerin ordularına yatırılan parada 1,364 trilyon dolarlık bir artış gördüler.
Bu çok büyük bir para.
Bu verilerden iki soru ortaya çıkıyor: Birincisi (ve en önemlisi), bu artış NATO'nun Rusya karşısında niteliksel veya niceliksel bir avantaj elde etmesine yol açtı mı?
İkincisi, NATO üyeleri önümüzdeki on yıl boyunca savunma harcamalarında bu tür büyümeyi sürdürebilir mi?
Şunu anlamak gerekir ki, 2014'teki NATO, askeri gücün anlamlı bir şekilde yansıtılması söz konusu olduğunda boş bir kabuktu. 1991'de Sovyetler Birliği'nin çöküşünden bu yana temel savunma ihtiyaçları için ABD'ye aşırı derecede bağımlı olan NATO, 1980'lerde inşa edilen son teknoloji ürünü askeri örgüt halinden çok uzak, eski halinin bir gölgesi haline gelmişti.
Gerçek şu ki, savunma harcamalarındaki büyük artışa rağmen, NATO'nun askeri yetenekleri son on yılda anlamlı bir şekilde geliştirilmemiştir. Bu durum, NATO'nun son birkaç yıldır Rusya-Ukrayna çatışmasının müzakere yoluyla çözüme kavuşturulması halinde, Ukrayna topraklarına barış amaçlı askeri güç konuşlandırma olasılığını tartışmasıyla daha da belirginleşmiştir. Avrupa'nın 'üç büyük' gücünün (Fransa, İngiltere ve Almanya) Ukrayna'ya kayda değer bir askeri güç yansıtma yeteneğinden yoksun olduğu açıkça ortaya çıkmıştır.
Bu değerlendirme bugün de geçerliliğini koruyor.
NATO savunma harcamalarının büyük bir kısmı, modern çatışmanın gerçekliğinden uzak, yaşlanan ve köhneleşmiş bir sistemi sürdürme biçiminde olmuştur. Gerçekleşen modernizasyon, Soğuk Savaş dönemi doktrinine bağlı eski bir sistem içindeki yaşlanan ekipman setini, modern savaş alanına uygun olmayan taktikler ve operasyonel teoriyle hâlâ kısıtlanmış daha yeni bir ekipman setiyle değiştirmekten ibarettir.
Almanya'nın, zayıflayan ordusunu (Bundeswehr) canlandırmak için 2022'de 100 milyar avroluk (114 milyar dolar) tek seferlik bir fon oluşturma yönündeki talihsiz kararı, NATO'nun son on yıldaki savunma harcamalarının etkinliği konusunda önemli bir örnek teşkil ediyor; 2025 yılına gelindiğinde fon tükenmişti ve bunun sonucunda neredeyse hiçbir şey elde edilememişti.
100 milyar avro boşa gitti ve Alman Silahlı Kuvvetleri her zamanki gibi çökmüş ve harap durumda.
NATO üyesi ülkeler arasında, ABD de dahil olmak üzere, Rusya gibi nitelikli bir düşmana karşı modern bir savaş alanında üstünlük sağlayabilecek tek bir ulusal ordu bile yok. Ukrayna, bugün Avrupa'daki en yetenekli Rus olmayan orduyu sahaya sürdü ve güçleri, NATO güçlerinin asla hayatta kalamayacağı türden bir yıpratma savaşında kan kaybediyor.
Özetle, NATO'nun 2014'ten bu yana savunma harcamalarını artırarak harcadığı 1,34 trilyon dolar, bloğu yerinde saydırıyor. NATO'nun görevi, Rusya gibi modern bir düşmanla savaşabilecek modern bir ordu inşa etmek ve sürdürmekti.
Bu konuda NATO başarısız oldu.
Bir sonraki soru şu: NATO, mevcut çıkmazından harcama yaparak kurtulabilir mi?
Kağıt üzerinde, cevap oldukça çekincelerle birlikte "evet"tir.
Teoride, yeterince para harcanmaya istekli olunduğu takdirde her şey mümkündür. Ancak NATO'nun sorunları sistemik niteliktedir ve kontrolü dışında gelişen olaylarla bağlantılıdır.
NATO, kendisini Rusya ile vekalet savaşının içinde bulmuş ve bu durum, değerli askeri kaynaklarını - mali ve mühimmat malzemesi - Ukrayna'ya yönlendirmeye zorlamıştır. Ukrayna ise, Rusya karşısında sorunu olumlu yönde ilerletmeden, kendisine verilen her şeyi tüketen dev bir fırına dönüşmüştür.
Ancak para ağaçta yetişmiyor ve günün sonunda NATO'nun savaş iştahı, üye ülkelerinin bu faturayı ödeme kapasitesini çok aşacaktır. Askeri sanayi kapasitesi genel olarak yetersiz ve bu açığı gidermenin maliyeti çok yüksek.
Aynı şekilde, Almanya gibi ülkelerin düşündüğü ve silahlı kuvvetlerinin büyüklüğünü 2029 yılına kadar üç katına çıkarmayı hedefleyen devasa askeri genişlemelerle ilişkili maliyetler de yüksektir.
Böyle bir girişim için para mevcut olsa bile, kamuoyunun bu tür genişletilmiş askeri altyapıyı destekleme ve sürdürme isteği yetersizdir. Almanya -ve dolayısıyla Batı Avrupa- savunmaya ne kadar çok para harcarsa, toplum o kadar yabancılaşır ve bu da savunma harcamalarında büyük artışlar arayanlar için iç siyasi sorunlar yaratır.
Kısacası, NATO kendini yok olmaya doğru sürüklüyor.
Rusya, özellikle bu artışlar Rusya ile NATO arasında önümüzdeki yıllarda savaş ihtimaline dair giderek daha savaşçı açıklamalarla meşgul olduğunda, artan NATO savunma harcamaları karşısında durağan kalmayı göze alamazken, gerçek şu ki, NATO savunma harcamaları olgusu kendi içinde kapalı bir sorundur; yani bloğun savunma harcamalarını mevcut büyüme oranında sürdürme yeteneği, şu anda bu politikaları destekleyen bireylerin ve siyasi partilerin siyasi ve ekonomik çöküşüne yol açacaktır.
Rusya'nın yapması gereken tek şey Ukrayna'daki ateşi canlı tutmak, NATO kendi kendini yok edecektir.
RussianToday