Bu kez çok uğraştırdı beni, yazmak.

Ben gündemi yazıya çağırdıkça; oruç, gündemin dışına çağırdı beni.

Her defasında cümleler yarım kaldı, her defasında sözcükler anlamsız.

7 Eylül 2009 Adli Yıl Açılış Günü’ydü. Ben hukukun adaletin ülkemdeki halini yazıya çağırdıkça; oruç, büyük hesap gününe, ilahi adalete çağırdı beni.

Ben bugünlerdeki bazı iftar sofralarının ihtişamında unutulan yoksulluğumuzu yazıya çağırdıkça; oruç, bütün zamanların mazlumiyetine, kanaatine, şükrüne çağırdı beni.

Ben fani hayatın fani sıkıntılarını yazıya çağırdıkça; oruç, her nefsin mutlaka tadacağı ölüm gerçeğine, ölmeden ölebilmenin muhasebesine, ölümsüzlüğün sırrına çağırdı beni.

Evet, bu kez çok uğraştırdı beni, yazmak.
Bir yandan kendini, düşünmek ve yazmak zorunda hissetmenin o çıldırtıcı beyin ağrısı.

Bir yandan orucun an be an yinelenen, yinelendikçe insanın ruhunu, yüreğini kuşatan, giderek zamanı ve mekânı aşan o kutlu çağrısı.

Sonunda bu çağrıya teslim oldum ve beynimdeki ağrıdan da kurtuldum böylece.

Bütün yarım cümleleri ve anlamsız sözcükleri de art arda sildim bu gece.

Dedim bu kez yazı sussun, şiir konuşsun:

Ey insanlar

zaman akıp gider bulutlar akar
akar hayatın dibinde ölüm
melekler göklerde bir şehit yıkar
yürek ayaklanır akıl kördüğüm
ey insanlar

yüzyıllardır hala yerinde dağlar
geçer birdenbire ardarda çağlar
gelir büyük saat
biter saltanat
ey insanlar

çocuklar doğar büyüklerin yerini alır
sonra silinir gider hepsi bir hayal kalır
ne yaparsanız yapın zaman akıp gidiyor
gözler fani dünyaya bir an bakıp gidiyor
ey insanlar

ölüm gelip çatınca
atınca kemendini
dünya zindan olur öylesine dar
yaşayın daha yaşayabildiğiniz kadar
ey insanlar

yaşarsınız belki de bir sabah çiği kadar
ve yer aranır mahşerde iğne deliği kadar
sorulur sonra diri diri gömülen kızlar
coşkun ırmaklar durur
yürür gider yıldızlar
ey insanlar

zaman akıp gider şiirler akar
akar ölümün dibinde hayat
bir yetim insanın içini yakar
yakar bir dilsizin dilinde hayat
ey insanlar

ey bütün zamanların çıldırtan gözyaşları
şimdi bir tek damlanla tufandır yüreğimiz
şimdi kıyam
şimdi aşk
şimdi secdedeyiz

artık yarılmaz deniz
bu son uyku belki de bir daha olmaz sabah
ağlayın ey insanlar belki de son gündeyiz
“la ilahe illallah, la ilahe illallah”

(Ebuzeran 5. Bölüm)