Önce Türkiye veya önce Osmanlı, sonra Ermeniler diye bir şey yok. 'Siz yaptınız da biz de yaptık' yok.

Yani baştan söyleyelim. Bu yazı, asla 'tencere dibin kara..' söylemi üzerine bina edilmiş bir yazı değil.

Ermenilerle aramızda geçen, İlber Ortaylı Hoca'nın deyişiyle bir 'mukatele'dir. Karşılıklı öldürme.

Ölenler, ölenler; yine ölenler..

İçlerinde çocukların ve yaşlılarında olduğu yüzlerce ve hatta binlerce Ermeni zorunlu göçte öldü.

Tehcir sırasında, anne çocuğundan, çocuk annesinden, aileler yurtlarından oldu.

Çok acı çektiler.

Ama en az onlar kadar Türklerde acı çekti. En az onlar kadar..

Çünkü komşuluğu bozan, yüzlerce yıldır tavuklarına 'kışt' bile demeyen bir milletle dostluğu kenara itip, işgal güçleriyle iş tutan örgütler türedi içlerinde.

Hepsi olmasa bile, bir çoğu bu örgütlere gönüllü asker yazıldı.

Maalesef komitalar, çeteler kurup onlarca yılın dostunu arkadan hançerlediler.

Sonra trajedi büyüdükçe büyüdü.

Ama kesin olan bir şey var. O da şu.

Ne Ermenilerin, ne de Türklerin tarihi, Fransa'nın ki kadar kanlı değildir. Selçuklulardan beri iç içe yaşayan bu iki millet, geçmişlerini ve üç kuruşluk başarısını soykırımlara borçlu Fransa gibi acımasız olmamıştır hiç bir zaman.

Yazıya geçebiliriz.

Fransa nedir?

Dogmanın, yasağın ve soykırımın anavatanıdır en başta.

Önce dogma. Bin yıllık Ortaçağ karanlığının mimarı ve öncüsü bir ülkedir Fransa. Düşünceyi ve her türlü aklı yok saydılar. Yahudi Pavlus'un yazdıkları dışına çıkmak ölüm sayıldı. Keşişlerin, Papazların ve onlarla iş tutan idarecilerin dışındakilere akletmek ve düşünmek yasaklandı. 'Dünya dönüyor' demenin tek cezası fırınlanmak oldu. Kadın 'sırf kadın olduğu için' her zaman ölümü fazlasıyla hak ediyordu zaten.

***

Yasakların ülkesidir. Birörnek yaşamayanlara en çağdaş, en afili zulümlerin reva görüldüğü yer olmuştur Galya toprakları.

Kendileri gibi düşünmeyenleri yasaklamanın, milli spor sayıldığı iki yüzlüler vatanı. En son 'peçe ve burkayı' yasaklamıştı. İnancının ve imanının gereğini yapan insanları hapse tıkmak için, demokrasiden ve bütün kutsallarından onlarca delil getirerek. Demokrasi adına 'özgür düşünceyi' savunup 'imanı' ve 'inancı' yasakladılar.

Kakofonileşmiş, üretmeyen, kısır medeniyetlerinin açıklarını faş etmesinden korktukları için, Müslüman'a ve onun Allah'ın emri örtüsüne gün yüzü göstermek istemediler. Bu yasakla bir kez daha, kağıttan vaatleri ve bütün öteki değerleri ile çırılçıplak ortada kaldılar.

Ama kime ne?

Yüzsüzlüğü bir değer olarak içselleştirmiş zihniyete ne yapabilirsiniz?

Soykırımın yurdudur Fransa.

Koca bir yüzyıl Afrika'yı..

Bir başka koca yüzyıl Amerika'yı soykırıma tabi tuttular.

Daha dün Cezayir de milyonlarca insan katlettiler.

Senegal, Nijer, Mali, Çad, Madagaskar, Kamerun diye tek tek saymaya kalkarsak yazının hacmi yetmez.

İşte bu Fransa, 'Türkler Ermenilere soykırım yaptı' diyerek önce soykırımı tanıma yasası çıkardı. Sonra da kendi tanıyıp, kendi oynadığı bu yasaya dayanarak , inkar edenleri cezalandırma kararı aldı.

Eğer dünyada soykırımlar konusunda konuşmaya ehil, alicenap ülkeler sıralansa, Fransa bin kere dilsiz sayılır ve milyon sene de geçse konuşma sırası gelmezdi ona.

***

Aklı selim Ermenilere..

'Türkler bizi öldürdü' demekle iş bitmiyor.

'Sen, Türkleri neden öldürmeye başladın' oradan anlatmaya başla.

Fransız'ın mı, Rus'un veya İngiliz'in mi gazına gelip komitacılığa kalkıştın anlat bunları. Önce kendinle yüzleş, sonra Türklere sor, 'ne oldu bize' diye.

Ve lütfen aynı tuzağa bir kez daha düşme.

Ve en başta da, kendini 'soykırımcı Fransızlardan' koru.

Fransa, sadece parfüm ve romandan ibaret değil. Onlar işin reklam kısmı. Fransa için aslolan 'soy kırmaktır'. Yalandır, dolandır..

Benden hatırlatması.