Yaz bitti.

Sayfiyelerde.

Tatil beldelerinde.

Derede. Tepede.

Sıcak terli günler ve daha bir sürü anı, bir kez daha geride kaldı.

Güneş ağırdan almaya, nazlanmaya, toprak ve yaprak ucundan sararmaya başladı.

Bir kez daha döndük şehre.

Kokular, terler, deniz görmemiş çocuklar ve kimsesizler arasına.

Yeni ve daha da kalınlaşmış bir sıfat ve renk değiştirmiş bir deriyle. 

Daha neşeli ve daha diri.

Daha pervasız, utanmasız.

 …

 Gecekondulara baktık şehre girerken.

Her zaman olduğu gibi sektirmeden baktık onlara.

Göz göze geldik şehrin şişmiş ve uzaklara taşmış banliyöleriyle.

Salaş, kağşamış evlerin kapılarında tek başına duran, üç-beş yaşlarındaki çocuklarla.

Öbek öbek gezen, beş-on yaşlarındaki veletlerle.

Öyle bir acıdık ki onlara!

Öyle bir ah ettik ki çocukluğunu Erciyes’in, Palandökenin eteklerinde, gelincik tarlalarının içinde geçirmiş ninelere..

Her içlenmemizde olduğu gibi hüzün, ağzımıza, çenemize vurdu yine.

Öyle laflar ettik ki, kendi tüylerimiz bile dikleşti, bu ah u figan karşısında.

Vah bu çocuklara.

Vah ki ne vah..

 …

 İsmet Özel ‘Yaşamak, berrak bir gökyüzünde çocuklar uğruna savaşmaktır.’ der bir şiirinde.

İşte onu bile hatırladım!

İster inanın ister inanmayın, şiiri anımsadığım anda gözümdeki bütün kılcal damarlar gerildi ve kızardı.

Burnumun ucuda öyle.

Rikkate geldim yani!

Ah! Ah!