«10 ayda 415 çocuk anne doğum yaptı»
imiş.
(doğum yapmış, değil, «yaptı» imiş. doğurdu imiş de değil!)
bu “enformatik –medyatik, şeytani– cehalet”in neresini düzelteceksin?!
“kız çocuğu” diyemiyor (diyemez, cahil: çünki, anadili türkçe değil, törkiş.)
vurucu (bomba gibi) bir başlık atacak a enformatik medyazede editör arkadaş.. «çocuk anne» diyor, türkçeyi, lafda anadili, lafta işinin/mesleğinin dili türkçeyi katletme, türkçe cehaletini kör göze sokma bahasına, dilini arı (dil) sokasıca…
«çocuk anne doğum yap»maz;
(türkçede)
doğum yapılmaz, doğurulur!
doğurulunca da anne olunur –çocuk değil!
(ilk doğumda) anne doğurmaz, doğuran (doğurunca) anne olur.
yani, doğumdan önce anne olunmaz, doğurulunca anne olunur.
(annelik, sıra itibarıyle doğurmadan sonra gelir/doğurmayı izler.)
dolayısıyle, çocuk anne doğum «yapmaz»; zaten anne ise, ne çocuğu, ne anne olması, ne doğum yapması?!
eh, haber türk, «türk»çe habere böyle bir «türk»ce başlık atmakla, “türkçeye dokuz doğurtma” enformatik–medyatik “özgürlüğü”nü kullanmış (ne var bunda)!
bu maksatlı haberde eksik taraf şu:
aynı süre zarfında, kaç kız çocuğu, kürtaja gidip anneliğe gidemedi, anneliği engellendi, bebeği, hatta bebeğiyle kendisi katledilip, kaç teker–çifter cinayet işlendi?
bunun araştırılıp yayımlanması, şeytani masonik/siyonist medyatik kötülük mahfil ve mihraklarının hoşuna gitmez; bu yüzden, işin bu tarafı, nikahsız kösnül özgürlük dininin mutaasıb mensubu törkiş medyanın aklına bile gelmez.
çünki:
«geleneksel uygarlıkların güvence altına aldığı özgürlük niteliksel ve realisttir. modernlerin niceliksel ve idealist özgürlüğü ise, tanım olarak kötülük için özgürlük anlamına gelmektedir; dolayısıyle, her tür özgürlüğü ortadan kaldırma özgürlüğüdür.» (islamın metafizik boyutları; frithjof schuon; çev. m. kanık)
«duygusal “öznellik” kendisine karşıtı küçümsediğinde, öfkeyle, kinle olduğundan daha az beli olur. şöyle ki: önce birtakım delillere dayanarak, sonra suçlamak için sistemli bir çaba sarf ederek; daha sonra da aşağılayıcı psikolojik varsayımlara başvurarak. buna karşılık, adalet, tanım olarak nesneldir: gerekli doğrularla yetinir; tahminleri önemsemez. adaletin kökü olan hakikat, adaleti ölçülü ve çokca ihtiyatlılığa mecbur eder.
«en büyük hata kaynaklarından biri, muhtemeli kesin, muhtemel olmayanı da imkansız sanmakdır.» (f. schuon, shf 201–202)
çünki:
«topluluk, niceliksel ve kör, fakat, temelde masum bir tabiata tekabül eder.» (schuon, shf 204)