Bektaşi'nin önündeki iki şişeyi gösterip “Baba Erenler, bunlardan hangisinin içindeki şarap daha iyi?” sorusunu yöneltene verdiği, “Şu henüz tatmadığım olmalı; ötekini tattım, daha kötüsü olamaz çünkü” cevabı, sonlandırdığımız 2009 ile bugün başlayan 2010 yılları için de geçerli: 2009 o kadar sarsıntılı geçen bir yıl oldu ki, 2010'un ondan daha iyi olacağına iddiaya girebiliriz.

Bu yazının sonlarına doğru, girişte yaptığım “2009 kötü bir yıldı” tespitinin tam tersi bir noktaya gelirsem bunu bir çelişki saymayınız lütfen: 2010'un daha iyi olabilmesi için 2009'un kötü bir yıl olması gerekiyordu çünkü...

Global ekonomik krizin ülkemiz sahillerine vuran dalgaları bayağı etkiliydi. Ekonomimiz küçüldü ve hemen hemen her ekonomik göstergede olumsuzluklar kendini fazlasıyla belli etti. İşsizlik arttı, ekmek aslanın ağzından midesine indi, hepimiz elimizdekiyle yetinmek zorunda kaldık.

Yıllar boyu hep arkamızdaki dolaba tıkıştırıp durduğumuz ve 'ıvır-zıvır' muamelesi yaptığımız temel sorunlar ilk bu yıl masanın üstüne kondu ve dolabın içinden fırlayanlar hiçbirimizi memnun etmedi: Hemen her uluslararası zeminde karşımıza çıkan 'Ermeni sorunu' tarihimizle yüzleşmemizi gerektirdi; 'açılım' vesilesiyle tartışma gündemine giren tarihten konular hiç de hoş değildi. 'Kürt sorunu' ile 'Alevi sorunu' adlı adınca ele alınıp herbiri ayrı bir 'açılım' konusu yapılınca toplumun müthiş gerildiği gözlerden kaçmadı.

Yakın tarihimiz, uzak tarihimiz ilk kez 2009 yılı içerisinde didik didik edildi. 'Resmi tarih' ile mutlu bir hayat sürdürürken sumen altından çıkartılan ayrıntılar, aynada gördüğümüz yüze bakışımızı bile olumsuz etkiledi.

Devletiyle ilişkisi 'bir dargın bir barışık' türünden olan toplum, 2009 sonlarında, bir de 'derin devlet' ve onun 'gizli operasyonları' gerçeğiyle tanışmak ve yüzleşmek zorunda kaldı. 'Islak imza' tartışmasıyla masumane başlayan süreç bir yargıcın 'kozmik oda' ve çevresinde denetleme görevi üstlenmesine kadar vardı.

2009 yılı sonunda ülkemizin manzarası bütün uçları aktif ve açık bir elektrik şebekesini andırıyor; aktif açık uçlara çıplak elle dokunan çarpılabilir...

Buradan da 2010 ile ilgili beklentimiz çıkıyor: Elektrik şebekesinin açık uçlarını kapatır ve doğru anahtarlara yönlendirirsek ülkemizi pırıl pırıl aydınlatabiliriz...

'Kürt sorunu' 2009'da 'Kürt açılımı' oldu ve bir sürü kargaşayı gündeme taşıdı. 2010 'Kürt açılımı'nın 'genel barışa' dönüştüğü ve sorunun bütünüyle geride bırakıldığı bir yıl olabilir...

'Ermeni sorunu' 2009'da 'Ermeni açılımı' oldu ve tarihimizin nâhoş sayfalarıyla yüzleşmemizi sağladı, sınırımızın öteki tarafıyla helâlleşmemiz gerektiğini hatırlattı. 2010 'Ermeni açılımı'nın bu helâlleşmeye ve Ermenistan ile de 'sıfır sorun' çözümüne dönüştüğü yıl olabilir.

Neden olmasın?

Dışarıdan dayatılan paranoya ile işlenen siyasi cinayetler ve sahneye konulan kitlesel eylemlerin kirlettiği yakın geçmişin 'derin devlet' yanlışlığını tasfiye yılı olamaz mı 2010? Elbette olabilir. Bundan 'sivil-asker çatışması' çıkmasını bekleyenler tam tersi bir uyuma ulaşılması sürpriziyle karşılaşabilirler. Tıpkı 'Kürt açılımı'nın gerilim ve içsavaşa, 'Ermeni açılımı'nın üstesinden gelinemeyecek derin travmalara, 'Alevi açılımı'nın mezhepler arası gerilime yol açmasını bekleyenlerin 2010'da hayal kırıklığına uğraması ihtimalinin büyüklüğü gibi...

Türkiye sorunlarını çekinmeden tartışabilecek, uygar çözüm yolları arayabilecek bir olgunluğa erişti; bu olgunluk çözümü de getirebilir.

Getirirse, 2010 yılında yaşayacağımız güzellikler hatırına, 2009'u da 'iyi yıllar' arasına katarız...

Yeni Şafak