Birkaç hafta önce Mazlumder Ankara Şubesinin organize ettiği “İnsan Hakları Okulu”nda “Türkiye’de Alevi Olmak” başlığı altında Kemal Bülbül’ü dinledim.

Programın iki saatte bitmesi planlanırken üçbuçuk saat kadar sürdü.

Bilenler bilir Kemal BÜLBÜL Pir Sultan Abdal Kültür Derneğinin yetkin isimlerinden.

Derneğin yönetim kurullarında yıllarca görev almış, çeşitli komisyonlarında başkanlık ve yöneticilik yatmış bir isim.

Dolayısıyla söylediklerini sokaktaki herhangi bir alevinin sözleri olarak değil, Alevilerin bir kısmını temsil eden bir örgütün resmi görüşü olarak değerlendirmeliyiz.

Kemal BÜLBÜL ne söylüyor?

Elbette pek çok şey söylüyor!

Madımak otelinin müzeye dönüştürülmesinden, zorunlu din eğitimine, Diyanet İşleri Başkanlığının yapısından, Cem evlerine kadar pek çok şey konuştuk…

Bunların hepsi bir kenara…

Benim için asıl önemli olan soru cevap kısmıydı.

Bir katılımcı çok önemsediğim bir soru sordu Sayın Bülbül’e:

“Aleviler neden Kemalist? Bunca yaşanmışlık varken nasıl olurda Aleviler Kemalist olurlar?

Üstelik folklorik ve dini temalı bir akımken nasıl oldu da Aleviler ideolojik bir akımı Marksist, sosyalist bir çizgiyi Alevilik olarak tanımladılar.

Üstelik pirleri Marksist ya da sosyalist değilken?”

Kemal bey derin bir iç çekerek başladı sözlerine ve dedi ki:

“Atatürk Samsun’a çıktığında halkı milli mücadeleye teşvik ederken, Yavuz’dan bu yana ilk kez bir otorite Alevi dergâhını, Hacı Bektaş’ı ziyaret etti ve post ehline saygı ve hürmette bulundu.

Bu Aleviler için çok önemlidir.

Bu nedenle olan biten bunca şeye rağmen Aleviler Kemalizm’den vazgeçmediler.

Ve ısrarla Kemalist oldular.”

Bu sözler konuşulurken Onur ÖYMEN daha sahneye çıkmamıştı.

Kılıçdaroğlu adlı figüranda yoktu ortalıklarda.

Katılımcının sorusu aslında Dersim’i, Sivas’ı, Maraş’ı, Çorum’u kast ediyordu.

Dersim’de 1935-1938’de işlenen cinayetler bizzat kimin kontrolünde gerçekleşmişti.

Ardından Maraş ve Çorum katliamları ve hatta Sivas katliamı hangi güçlerin kontrolünde gerçekleşti.

Dersim hangi güçlerin kontrolünde gerçekleştirildi ise diğerleri de aynı gücün halefleri tarafından ve aynı proje çerçevesinde gerçekleştirildiler.

Bu gücü bugün “Cumhuriyet Halk Partisi” rumuzlu siyasi odak temsil ediyor.

Ve Aleviler seksen altı yıllık Cumhuriyet tarihinde bu partinin arka bahçesi olmayı kendilerine yedirdiler.

O yüzden Onur ÖYMEN adlı monşer’e bunca tepki verilmesini anlamakta zorlanıyorum.

Sanki ÖYMEN’in partisi farklı bir düşüncedeymiş te, ÖYMEN parti görüşlerine aykırı bir şeyler söylemişte kızılca kıyamet kopuyor!

ÖYMEN malumu ilam etmiştir sadece, hepsi bu!

Aleviler kelle istiyor!

Onur ÖYMEN’in kellesi verilirse bir Çerkez partisi olan CHP ile Alevi cemaatinin hiçbir sorunu kalmayacak!

Çünkü örgütlü Alevilerin sokaktaki Alevilerden farklı olarak siyasi hesapları var!

Geçenlerde Orhan MİROĞLU Tarafta yazdı.

Artık CHP’den kurtulun, DTP’ye de oy vermeyecekseniz kendi partinizi kurun diye…

Cemaate özgü parti alışkanlığı artık rafa kalktı, Alevilerde cemaat için parti kurmayacak muhtemelen, ama CHP’den başka sığınacak liman bulamamak ve bir nevi mecburiyetle CHP’nin kucağına sığınmak bunca acı yaşamış bir topluluğa yakışmaz!

Üstelik bunca acı sığındığı partinin resmi görüşü çerçevesinde yaşanmışsa, Alevilerin iki kere düşünmesi gerekir.

Aleviler’in, Atatürk’le  ilişkisi söylendiği gibi bir dergah ziyaretine duyulan sempatiden ibaretse,

Önümüzdeki dönemde bütün Aleviler Abdullah GÜL’ün peşinden gitmelidir!

Zira Atatürk’ten bu yana ilk kez bir Cumhurbaşkanı Cem evini ziyaret etmiş ve Cem’e iştirak etmiştir.

Bunca yaşanmışlığa rağmen kendi adıma hiç ümitvar değilim.

Aleviler bir süre daha sürecek bir tepki döneminden sonra ağızlarına sürülecek bir parmak balın tadıyla yaşamaya devam edecekler.

Ne yeni bir partide var olmayı deneyecekler, ne de CHP’den uzaklaşacaklar…

Yanılacak olmayı çok isterim…