Mısır, bir dönüm noktasıdır... Hayır, Arap ayaklanması ile Ortadoğu’nun yeniden yapılanma sürecine girmesinden söz etmiyorum. Amerika’nın ve anlı-şanlı Avrupalıbüyük başkentlerin, demokrasi konusunda ne kadar iki yüzlü olduğunu göstermesi açısından önemlidir.

Emperyalizm ile demokrasinin yan yana gelemeyeceğini, gelse bile riyakarlık sergileyeceğini ispatladı Mısır...

Tahrir Meydanı’nı dolduran milyonlar ülkede askeri yönetim kurulsun diye mi ölümü göze aldılar?

Emperyal sistemin onların özgürlük taleplerine verdiği karşılık, İsrail ile anlaşmalara sadık olduğunu  ilk günden söyleyen bir askeri cuntadır.

Kullanma süresi dolmuş diktatör turistik beldedeki malikanesine gönderilmiş, demokrasi talep eden, özgürlükleri için sokaklara dökülmüş halka da, “işte gitti, daha ne diye ortalıkta bağırıp çağırıyorsun, dön evine” mesajı verilmiştir.

Barack Obama, Nicholas Sarkozy, Angela Merkel, David Cameron ve diğerleri...

Bir ulusun demokrasi talebinden bu kadar anladıklarını gösterdiler...

İstikrar  ve güvenlik  adına, sokakları sarsan kitlelelere, “iyi huylu askeri cunta”sunmak, demokrasinin son günüdür.

19’ncu yüzyıl Alman devlet adamı Otto Von Bismarck’ın dediği gibi: Bir devrimi dahiler planlar, fanatikler gerçekleştirir, aşağılıklar meyvelerini yer!..

Sömürgecinin demokratlığı...

Eğer, bir sistemler bütünü, bütün insanlığı taviz vermeden kapsayacak eylem planına sahip değilse, onun küreselliğinden söz etmemiz mümkün değil. Kendisi için Kopenhag Kriterleri’ni oluşturan Avrupa Birliği’nin, enerji ihtiyacının çıkış vanasındaki diktatörleri  Brüksel’de kırmızı halılar sererek ağırlaması bir tek gerçeği işaret ediyor: Emperyalistten gerçek demokrat çıkmaz!..

Emperyal güç için önemli olan çıkarlardır ve o çıkarların rotasında kendi ulusu için demokrasi, başka uluslar için ise askeri cuntalar bulunmaktadır.

Dönemin sömürgecileri için ulusların kendi kaderlerini tayin hakkı bir masaldı. Günümüzün “küresel sömürgecileri” için de demokrasinin bir masal olduğunu görüyoruz.

Siyasi ırkçılık...

Arap ulusunun kaliteli demokrasi geliştiremeyeceğini söylemek siyasi ırkçılıktır.Bu tür iddialar bizi, dünyanın bazı uluslarının demokrasi ile yaşayabileceği, bazılarının ise bunu beceremeyeceği düşüncesine götürür. Tabii ki, “izin verildiği”taktirde bütün uluslar, demokratik mekanizmaları geliştirebilir ve en az bir İsveçli kadar kaliteli bir yaşam kurabilirler. Bu noktada ortamı zehirleyenin demokrasisini geliştiremeyen ulus değil, onu kuşatan emperyalizm olduğu açıktır.

Hele bu tür iddiaları, Soğuk Savaş döneminde demokrasi talepleri iki de bir tırpanlanmış Türkiye’nin yazar/çizeri ortaya atıyorsa, ayıptır!..

Demokrasiyi güçlendirmek...

Artık anladık: Küresel demokrasi talebi için yüzümüzü emperyal başkentlere dönemeyiz. Onlar, kendi kriterlerini kendi ulusal çıkarları için koymuşlar,bu belli...21’nci yüzyıl, asıl şimdi tarih yazmaya başlıyor...

Bir yanda, baskı altındaki ulusların özgürlük ayaklanmasını, diğer yanda, aynı yollardan geçmiş ulusların onlara desteğine şahit olacağız.

Demokrasi, Amerika ve Avrupalılar için bencil bir oyun olabilir.

Türkiye, Brezilya, Hindistan, Arjantin, Güney Afrika, Şili, Malezya, Endonezya şimdiMısır veya Tunus yarın Çin için ulusal birliği korumak, ekonomik gelişme ve barışçı güvenlik anlamına gelmektedir. Demokrasiyi dünya hakimiyetinin parçası olarak kullanmak ile varlığının ana zemini yapmak arasında derin bir fay hattı vardır. Birinde Mısır askeri cuntanın kontrolüne geçtiğinde derin bir “oh”çekersiniz,diğerinde Mısır halkının henüz yolun başında olduğunu düşünür, en kısa zamanda ordu vesayetinden kurtulması için kendi birikimlerinizi paylaşmanın telaşını yaşarsınız.

Tarih tezimi kısaca yazıyorum: 21’nci yüzyılda gerçek demokrasi, emperyalist başkentlerin desteğinde değil, ona çok güç ulaşmış ulusların omuzlarında yükselecektir.