Tebessüm, ilahi huzura gönül rahatlığı içinde yürüyüşünü sürdüren kalbin dışa yansımasıdır... Rabb’e dönüşün ufkunu duygusal tamlıkta kavramaktır…

Duygularımızın olumlu yansıması olarak muhatabımıza gösterdiğimiz tebessüm, aynı zamanda bizim üzerinde bulunduğumuz duygusal vasatı da işaret eder. Ama bu Rabb’e dönüşün umudu olarak yüzümüze yansıdığı zaman bir parlaklık katarak muhataba güzellik hissi de verir.

Tebessüm, hayata gülen gözlerle bakmayı başarmaktır…

İnsan hayat karşısındaki duruşunu tevazu ve paylaşma esasına göre tanımladığı zaman karşı karşıya kaldığı her durum, olay, olgu ve tavra yönelik olumlu bir bakış sergiler. Bu olumlu bakış, kendisinden yaşama doğru bir seyir izler. Olayları gözlemleyerek onlara yönelik tavrını bu olumluluk üzerine bina eder. Güler yüzlü biri hayata neşe kattığı gibi insanların neşelenmesine de kaynaklık eder.

Tebessüm, muhataba güven veren bir duruştur…

Yaratılmışlığın lütuf oluşunu kavrayan bir insan bu lütfa şükürle cevap vereceği için etrafına da teşekkür nazarı ile bakar. Bu itinasını tüm eşyayla ilişkisine yansıtır. Böylece etrafına güven ve sıcaklık yayar... İşte bu güven, hayatın büyük bir nimet olduğu olgusunu bir idrake dönüştürür. Yürekteki sıcaklığın yüze kaçınılmaz yansımasıdır tebessüm… Saflığın, samimiyetin ve varlığın güven üzere paylaşımının somut ifadesidir...

Tebessüm, hatırlamayı (tezekkür) bir sürekliliğe dönüştürmektir…

İnsan hatırlayarak ve anarak ilahi rahmetin celbine mazhar olur. Bu mazhariyet ona kalbi itminan konusunda bir kolaylık sağlar. Kalbin itminanı insana huzurda olduğu bilincini verir. Huzurda olan insanınsa abus çehreli biri olması düşünülemez; bilakis yüzündeki tebessüm nura dönüşür. İşte bu, hayatı zikrederek yaşamaktır…

Tebessüm, güzellik üzere bir hayatı içselleştirmektir…

Güzelliğin sahibi olan Rabbin kulu, güzel olana bağlıdır. İnsan zaten bu güzelliğe tebessüm eder. Her güzel davranış insanın yüreğinden sirayet ederek yüzüne bir güzellik kazandırır. İnsan bu yüze baktığı zaman tebessüm eder. Hayatı bir güzellik deryasına dönüştüren algı tebessümü zorunlu bir tutum olarak kabul eder…

Tebessüm, kötülüğün yokluğunun teminatıdır…

İnsan, bazen olumsuz duyguların girdabına yakalanır. Reel durum karşısında yenik düşebilir. Bir acı veya mağlubiyetle karşılaşabilir. Ancak, bu reel durumun tuzağından kurtularak gözlerini ufka çevirir, umuda yaslanırsa, onun hemen yanıbaşında çiçeklenen tebessümü görecektir... Umut, insanın varlığının neşe üzere oluşunun sonucudur. Tebessüm de bu neşenin insana verdiği huzur ve sürekli aşkın bir varlığın huzurunda olmanın, onunla

birlikteliğin yüzdeki iz düşümüdür... Her olay, olgu ve durum içinde olağanüstülüğü algılamak, Yaratıcı’nın izini sürerek, yüzdeki bu saflıkla onun neşet ettiği biricik kaynağın irtibatını sağlamaktır… Hayatı kendi doğası içinde kavrayıp, varlığa katılışın coşkusunu, neşesini yüreğinde hissetmek insanın yüzüne engin ufuklara dönük kocaman bir tebessüm şeklinde konuverir... İşte bu tebessüm yeisi yenilgiye uğratır. Hayatın daha kolay yaşanmasını temin eder.

Tebessüm iyileştirici bir iksirdir...

Zaman zaman karşı karşıya kalınan durum insanın zayıflığı yüzünden doğal olarak bir gerilim oluşturabilir. Gerilimin dışa vurumu da beraberinde daha geniş bir gerginlik havası doğurur. Oysa bir şeyin bizim için kötü olduğunu düşünmek onun gerçek anlamda böyle olduğunu göstermeyeceği gibi, bir şeyin bizim için iyi olduğunu düşünmek de onun iyi olacağı anlamına gelmez. Böylece ‘ölüden diriyi, diriden ölüyü çıkaran’ Rabbin kulu olarak insan kötü bir durumun iyiye dönüşebileceği, iyi bir durumun da kötüye dönüşebileceğini hesaba katar. Her an hazırda tutulan bu dikkat, gerilimini tebessüm ile dışarıya atar… Gerginliğin etkisi zaafa uğrar ve tebessüm bir rehabilitasyon işlevi kazanır… İçinden hiç gelmediği halde, zorla da olsa gülümseyen biri bu iksirin gücünü farkedecektir.

Tebessüm sirayet edicidir...

İnsan güzel bir manzara ve resim karşısında duyduğu memnuniyeti aynı şekilde tebessüm eden bir yüz karşısında da duyar. Biliyoruz ki insan asık suratlı birinin yanında rahat edemez, ama tebessüm eden bir yüzle konuşmasa da yanında rahatı bozulmadan durabilir… Asık suratlılığı uzaktan bile belli olan bir insanın bir tebessüm karşısında nasıl eridiğini gözlemleyebiliriz. Mütebessim birinin yanında zaten surat asarak oturulamaz. Çünkü tebessüm arındırır ve bir farkındalık oluşturur. Bu farkındalık, insanın hüznünü gidereceği gibi onu hayata karşı olumlu bakışa yönelterek tebessümünü çehresinden tüm hayatına aktarır. Sahte tebessümlere gelince... Onlar sadece müstehzi bakışları celbeder, yani sahteliği yansıtabilir...

Her tebessüm bir sadakadır…

İnsanın paylaşacağı hiçbir şeyi yoksa tebessümü paylaşarak güzelliğe katkı sunup ecir kazanabilir. Çok küçük bir şey olarak kabul edilen tebessüm, insana kazandırdığı ahiret sevabı ile Allah katında hem büyük bir sadakaya, hem de büyük bir kâra dönüşmektedir…

Böylece insanın hayatında küçük büyük olay farkı ortadan kalkar ve insanın her ediminin öneminin farkındalığı oluşur… Neşe-hüzün, sıkıntı-bolluk, uzak-yakın, küçük-büyük... herkese ve her olaya karşı duruşunu değiştirmeyen tebessüm, aynı zamanda tevhide giden bir yol olur...