Endişeyle... Hatta korkuyla karşısına geçtiğimiz televizyonun başından büyük coşku ve umutla kalktık. Türkiye, İsviçre'yi 2-1 yenmişti. Şimdi, gene yüreğimiz tıp tıp atarak Pazar'ı bekleyeceğiz.

Dileğimiz Çekleri aşarak bir sonraki merhaleye ulaşmak. Uluslararası turnuvalardaki futbol maçları ile gelen her başarı, kitlelerin dünyalaşmasını hızlandırıyor, doğallaştırıyor. 

* * * 

Buna çok büyük ölçüde ihtiyacımız var.

Neden mi?

Türkiye'nin gündemi, bize umut ve coşku veren İsviçre galibiyeti ile tamamen dolmuşken, dünyanın özellikle de Avrupa'nın gündeminde ise 'İrlanda'daki Referandum' vardı.

Halbuki...

Biz, özellikle de Perşembe günkü tüm yazılı medya buna tamamıyla sağır kalmıştık.

AB'nin geleceğini belirleyecek bu kadar hayati bir sürece...

Müzakerelerini sürdüren bir ülkenin böylesine aldırmaz durması, dünyalaşmaya olan büyük ihtiyacımızı da göstermekteydi.

Ben, bu eksiğin, futboldaki başarılarla daha hızlı dolabileceğini düşünüyorum. 

* * * 

Gelelim, özellikle yazılı medyanın tümden sağır kaldığı İrlanda'daki AB referandumuna...

İrlanda dün neyi oyladı?

Avrupa Birliği'nin daha önce reddedilen Anayasasının yerini tutacak olan 'Lizbon Anlaşması'nı.

Dün, Avrupa Birliği'ndeki tüm ülke kamuoyları, 4 milyonluk İrlanda'daki 2 milyon 800 bin seçmenin ne karar vereceği ile meşguldü.

Çünkü, 'hayır' çıkması halinde AB çok derinden etkilenecekti.

Hatırlanacağı üzere 2005 yılında üye ülkelerin onayına sunulan Avrupa Birliği Anayasa taslağı, Fransa ve Hollanda tarafından reddedilmişti.

AB, reddedilen bu anayasayı eleştirileri göze alarak yeniden oluşturdu.

Bu yeni metin AB Lizbon zirvesinde onaylanarak kabul edildi ve 'Lizbon Anlaşması' adını aldı. Anlaşmanın hayata geçmesi için ise üye ülkelerin onayı gerekiyor.

Bugüne kadar bu anlaşmayı 18 AB üye parlamentosu onayladı.

Referanduma götüren tek ülke ise İrlanda oldu. 

* * * 

Lizbon Anlaşması, Avrupa Birliği'nin işleyişine dair büyük ve kapsamlı değişikler getiriyor.

Birliğin karar ve icra mekanizmalarını, ilkelerini, önceliklerini ortaya koyuyor.

Anlaşma ayrıca Avrupa Birliği'nin bir başkanı ve çok daha yetkili bir dışişleri sorumlusunun olmasını da öngörüyor.

İrlandalıların kaçının sandık başına gideceği merak konusuydu.

Yüzde 40'tan düşük bir katılımın süreci olumsuz etkileyeceği düşünülmekteydi.

Geçtiğimiz hafta yapılan bir kamuoyu yoklamasında 'hayır' oylarının arttığı görülmüştü. Bunda 'hayır' cephesinin olur olmadık iddialarla anlaşmayı hedef almasının da etkisi vardı.

Bu karmaşık anlaşmayı pazarlayacak açık bir mesaj bulmakta oldukça zorlanan 'evet' kampanyası ise kamuoyu araştırmasının sonuçlarının açıklanmasının ardından ibrenin kendi lehlerine döndüğünü söylüyordu.

Dün kıyasıya bir yarış söz konusuydu... 

* * * 

Eğer İrlanda'dan 'hayır' oyu çıkarsa, bu, Avrupa Birliği için yeni bir kriz demek.

Çünkü, Avrupa Anayasası yedi yıl süren müzakereler sonucunda hazırlanmış ama 2005 yılında Fransa ve Hollanda tarafından reddedilmişti.

Ama...

Beni dünkü referandum kadar AB ile müzakere sürecinde bulunan Türkiye'nin bu tür hayati dönemeçlerdeki duyarsızlığı şaşırtıyor.

Müzakere süreci evlenmek üzere birlikte yeni bir eve taşınmak anlamına gelir.

Biz, AB ile yeni bir eve çıkıp da birbiri ile ilgisizliği hat safhada olan bir garip ikili gibiyiz.

Mamafih, bunda gittikçe magazinselleşen ve sadece siyasetle ilgilenen sosyolojik bir kısırlığın da payı var.

Ayrıca, Avrupa Birliği'ni bilmeden her türlü siyasi ukalalığı yapabilmek gibi bir sorumsuzluğun yaptırımsız kalması da önemli.

AB'ye karşı negatif düşünce ve duygu yüklü olanlar, konu ile aslında en ilgisiz ve bilgisiz kesimler. 

* * * 

Dün, başta Avrupa, tüm dünya gözünü ve kulağını İrlanda'ya dikmişti.

Müzakere sürecindeki Türkiye ise kör ve sağırdı.

Umarım, Avrupa kupasındaki başarılarımız sürer de, mezrada oturur gibi davranan kör ve sağır anlayışımız hiç olmazsa o sayede biraz keskinleşir.

STAR