Benim öğrenciliğimde orta öğrenimde Fransızca hâlâ yabancı dil olarak okutulurdu. Hatta zorla. İngilizce tercih etmek istedim lakin başaramadım. Hem zorla dil seçtirdiler hem de orta 1-2-3'de Fransızca derslerine, Fransızca öğretmeni göndermediler. Bu yüzden yabancı dilin öğrenme dönemini ıskaladık. Kırk yaşından sonra İngilizce geliştirmek sevdamız Yunanistan elçiliğinin engeline takıldı.
Tüm giderleri bir kurumca karşılanacak olan ve 15 günlük yoğunlaştırılmış otobüste hem gezi hem de dil eğitimi için Yunanistan, İtalya ve Fransa'yı kapsayan bir program fırsatı ortaya çıktı. Bunun için 'Schengen Vize'si gerekti. Gerekli evrakları hazırlayıp Yunanistan'ın Ankara Büyükelçiliği'nin yolunu tuttuk.
Daha önce Almanya'dan üç kez Schengen Vizesi'nin yanı sıra ABD, Çin gibi birçok ülke vizesine sahibim ve bu ülkelere defalarca gidip geldim. 'Bir kez Schengen Vizesi aldınız mı' şahsen müracaat gerekmiyor. Önce şahsen gelmem istendi gittim. Müracaatımda sitelerinde belirtilmediği halde kurumlar vergisi tahakkuk fişi istendi. Temin edip müteakip gün tekrar müracaat ettim.
Bu kez kredi kartı ekstrem istendi. Türkiye'deki kredi kartı uygulamalarını protesto ettiğim için kredi kartı kullanmadığımı belirttim. Banka hareketlerimi sık yapılmadığını mutlaka kredi kartı gerektiği belirtildi. Kendilerine yıllardır önemli bir tüketici örgütünün başkanlığını yürüttüğümü kredi kartı ile olan mücadelemi anlatmaya çalışsam da hatta sivil toplumculuğumla ilgili ne kadar bilgi ve belge sunsam da karşımda anlaması kıt olmayan lakin anlamama da ısrarlı bir grup insan vardı.
Kapitalizm'im kurumsallaştığını biliyoruz ama bunun bir işkence aletine dönüştürüldüğü Yunanistan'ın Ankara Büyükelçiliği'nde müşahede etme imkânı bulmuş olduk.
Benim hayat rehberim, Peygamberim s.a.v. 'Irkçılık/kavmiyetçilik güden bizden değildir' buyurur. Biz buna iman etmişiz ve bundan taviz vericiler değiliz. Bu yüzden Yunan halkına bakışım değişecek değil. Dört-beş asır kendilerine ecdadımın gösterdiği âlî-cenaplığa İngiliz tezgâhına gelerek 20. asrın başında nasıl bir mezalimle karşılık verdiği bilsek de dedelerinin günahını konudan bihaber Yunanlı delikanlıya kesecek değiliz. Biz kimseye dedelerini hesaplarını ödetmeyiz. Lakin Yunanistan Devleti'nin bana uyguladığı bu zulmede rıza gösteremem. Üstelik uluslararası sözleşmelerden doğan Türk halkının AB ülkelerine vizesiz giriş hakkının engellendiğine bilerek hiç rıza göstermem.
Bir ülke yabancıları kendi ülkesine kontrollü olarak alabilir. Ama üç kez uğradığım elçilikte ülkem insanına gösterilen muameleye rıza göstermek ülkem ve milletime haksızlık olur. Buradan sesleniyorum ki 'Ey Türk Dışişleri Yunanlılara siz aynıyla mukabele etmeyin! Türkiye'ye gelmek isteyen herkese bu ülke insanın genindeki güzel duyguları onlara yansıtın!' Ama kibirliye kibir göstermenin de bir sadaka olduğunu bilerek Yunan Dışişleri'ne karşı [AB'ye girmek gibi bir amaçla bile olsa] asla mütevazi olmayın.
Selanik dönmelerinden çok çektik/çekiyoruz, Afyon'a kadar işgallerine uğradık, başkaca zulümlerine şahit olduk. Lakin geçmişin kiniyle hareket nasıl bir kültürdür. 'Kuzey Kıbrıs'a gitmişsen pasaport değiştir, Kosovaa, Makedonya'ya uğramışsan güle güle' demek bir ülkenin politikası olabilir. Bunu İsrail'e giden bir kişinin birçok Arap ülkesine gidememesi gibi örneklerde de görüyoruz.
Yunan Elçiliği sandı ki ben ülkelerinde kalacağım. Ne acı bir his. Ben yeryüzü cenneti ülkemi bırakıp, İstanbul gibi bir diyardan inancımın hiçbir izinin bulunmadığı, ezansız bir memlekete gidip dünyalık kazanacağım ve orada bir ömür geçireceğim. Medine için bunu söylerlerse Peygamberimin hatırı var asla reddetmem. Ama Atina'nın bende bir hatırı sayılır anısı mevcut değil. Batı ülkelerinde işçi olarak çalışanların haline üzülüp dönün ülkenize diyen biri gidip bir Yunanistan'da yaşayacak bu şekilde düşünenlere bile şaşarım. ABD gemisinin güvertesi kanla doluydu, parasını kan ve gözyaşından kazanıyordu. Mazlumun âh-ı tuttu, batmak üzere sıra AB ülkelerinde. Göreceğiz nasıl İzlanda battı bu akıbet çoğunu bekliyor.
Ey Yunan elçiliği alın ülkenizi başınıza çalın.
