Gerçekten işleri çok zor...

Kaç bin sayfa olacağı henüz belirsiz 'iddianame' bugün-yarın herkesin bilgisine sunulacak ve orada sergilenecek ilişkiler ağı içerisinde kendilerini veya yakınlarını görmeleri pekâlâ mümkün; az tedirginlik midir bu? Üstüne üstlük düne kadar "Doğru değil" diyebildikleri 'darbe günlükleri' tutulan notlarda adları geçenler tarafından doğrulanıyor; orada da kendileri veya yakınlarıyla ilgili ayrıntılar var.

Başta şaka sandıkları, ya da gülüp geçebileceklerini düşündükleri bir operasyon giderek ciddileşmeye ve kendilerine dönük bakışları etkilemeye başladı.

Hep öyledir zaten: İnsanlar zor duruma düştüklerini başkalarının gözlerindeki yansımalarından fark ederler ilk önce...

Düne kadar yokmuş muamelesi yaptıkları, görmezden geldikleri, başlarından kolayca savabileceklerini düşündükleri soruşturma, elle tutulur sonuçlar vermeye şimdiden başladı. Biri kuvvet komutanlığına kadar yükselmiş iki orgeneralin tutuklanması herhalde ciddi bir gelişme sayılmalı; özellikle de Türkiye için... Eski bir Genelkurmay Başkanı'nın "Ne var derim, ne de yok" cümlesiyle 'darbe günlükleri'ni doğrulaması, zamanı gelir ve uygun formül bulunursa mahkeme önünde tanıklık yapacağını şimdiden ilân etmesi de öyle.

Şimdi kendinizi onların yerine koyunuz: Davetle veya kendinizi davet ettirerek üzerinize vazife olmayan konuları görüşmek üzere Aslanlı Kapı'dan içeri girmişsiniz... İçeride neler-neler konuşmuşsunuz, asla ortaya çıkmayacağı güvencesiyle... Oysa karşınızda oturanlardan biri, yememiş-içmemiş söylediklerinizi sevgili günlüğüne kaydetmiş... Orada bulunmayanlardan birinin el alışkanlığıyla kurduğu düzenekle görüşmenizin görüntülü kaydının bulunması bile mümkün. Ev ve büro baskınlarında savcıların eline geçenler içerisinde sizlerle (veya yakınlarınızla, sizin namınıza temas kuranlarla) ilgili görüntüler de var belki. Genelkurmay Başkanı düzeyinde bir tanığa ne diyeceksiniz?

Duvarda asılı "Bu da geçer yahû!" levhası sanki farklılaşmış, "Bu defa geliyor galiba yahû!" haline dönüşmüş gibi. Ne yapacağınızı, belâyı başınızdan nasıl def edeceğinizi günün 24 saati boyunca düşünüyorsunuz da, çare bulamıyorsunuz...

İşiniz zor.

Etrafınızdakiler, daha önce yaşananları hatırlatarak, "Merak etmeyin, bize bir şeycik olmaz" deyip durmuşlar; sizi ve yakınlarınızı kalemleriyle, manşetleriyle koruyabileceklerini sanmışsınız... A, o da ne, bu vaatleri verenlerin de adları aynı soruşturmada geçmiyor mu? Adınıza veya sizden bağımsız kurdukları bütün temaslar mercek altına alınmış... Sizi koruyacak olanlar kendi başlarının derdine düşmüş, kendi âkıbetleriyle ilgili derin kaygılar duymaya başlamış...

Böyle bir durumda olsanız ne yapardınız?

Şu sıralarda gazetelerde çıkan yazıları bu soruya cevap bulma arzusuyla okuyorum ve müthiş hayal kırıklığına uğruyorum. Aklı başında olduğunu sandığım, hayatı sürekli başarılarla dolu, ceplerinde milyar dolarlar, duvarları bugüne kadar dize getirdiği rakiplerinin kelleleriyle süslü kişiler ne yapacaklarını bilmiyorlar. Artık gazete okumayı da bırakmış olmalılar ki, kendi adlarına sütun dolduranların burunlarının uzaması bile gözlerinden kaçıyor. Aksi halde 27 Mayıs'tan 28 Şubat'a bütün darbeleri desteklemiş kalemlerin, bugün demokrasi mücadelesi verenleri, "Biz geçmişte darbelere karşı çıkarken onlar darbe şakşakçılığı yapıyordu" türü yâvelerle karalamak istemesine herhalde müsaade etmezlerdi.

Her zor durumdan az yaralı, hafif sıyrıkla kurtulmanın bir yolu mutlaka vardır; bugüne kadar alıştıkları formüllerin artık geçersiz olduğunu görmeleri şartıyla bu insanlar da varlıklarını belki sürdürebilir... Yeni döneme uygun yeni formüller üretebilirlerse...

İşe bu yazının başlığının anlamını çözmeye çalışmakla başlayabilirler.