Dünya petrol fiyatları, son bir yılda olağanüstü bir artış göstererek, 1 varil=150 dolar sınırını gördü. Kimi iyimser tahminler yıl sonuna kadar 170 doları aşmayacağı yorumlarını yaparken, kimileri ise 200 dolardan daha fazla artacağını öne sürüyor.

Petrol fiyatlarındaki artış, ortalama 78 milyon varili bulan günlük dünya petrol üretiminin neredeyse üçte ikisine yakınını elinde bulunduran Müslümanlar için 6 kat daha büyük bir gelir artışı anlamına geliyor. Tabi ki, bu olağanüstü artış, büyük bir maddi artık ortaya çıkardı. Günlük üretimleri yaklaşık 37 milyon varili bulan İslam ülkeleri, birkaç yıl önce günlük yaklaşık 1,5 milyar dolarlık bir gelirden, bugün 6 milyar dolarlık bir gelire yani aylık bazda 120 milyar dolarlık bir fazlaya ulaştılar. Bu ise yıllık yaklaşık 1,5 trilyon dolarlık bir nakit fazlası anlamına geliyor.

Bu paranın tamamının petrol üreticisi ülkelerin kasasına girmediği kesin ama böylesi bir artışın onların resmi bütçelerinde en az 3 kat, Arap özel sektörünün gelirlerinde de en az 5 kat daha fazla gelir artışı sağladığı ortada.

Bu kadar büyük bir nakit para kendisine yeni yatırım alanları ararken, önemli bölümü Batılı bankalara akmakta, bir bölümü gayrı menkule dönüşmekte, bir kısmı da farklı ülkelerdeki özelleştirmelerde kamu şirketlerinin alınmasında kullanılmakta. Önemli bir bölümü de eğlence ve lüks harcamalar için kullanılmakta.

Peki, kadar büyük bir nakit gücüne ulaşan sermaye, ortak hedefler doğrultusunda belirli platformlarda bir araya getirilse, Müslümanların uluslar arası sorunlarının çözümünde tıpkı zengin lobilerin Amerikan siyasetindeki etkinliğine benzer şekilde, lobicilik çalışmaları yapabilir mi?

Şimdilik böyle bir ihtimal için çok erken, ama bu gelir artışının bilinçli planlayıcılar tarafından Batılı yatırım kurumları ve şirketlerinde etkinliğe dönüştürülmesi mümkün. Bu da, başta Amerika olmak üzere Batılı ülkelerde karar mekanizmalarını etkileyecek önemli kurumlarda hisselerin el değiştirmesi ve yönetici profilinin değişmesini beraberinde getirebilir.

1973 yılındaki petrol ambargosunun istenilen etkiyi uyandırmaması petrolün üretimini ve satışını bir koz olarak kullanmanın mümkün olmadığını gösterdi. Çünkü bu durumda, alternatif kaynaklar devreye girmekte ya da ambargoyu uygulayan ülkeler de petrol satmadıkları için önemli bir gelir kaybına uğramakta ve fakirleşmekteydi. Bugün ise, yine petrole dayalı farklı bir siyasi strateji konuşuluyor.

Ambargo yerine, büyük bir gelir fazlası oluşturan bu petrol gelirlerini uluslar arası sorunlarda Müslümanların lehine kullanmak için bu fonların Batıda lobiciliğe yönelmeleri.

Büyük bir nakdi servete sahip olan petrol üreticisi ülke ve şirketler, özelleştirmeler ya da şirket satın almaları yoluyla Batı ekonomileri içindeki etkinlerini arttırmaya başlayabilirler. Bu etkinlik zaman içinde lobileşmeyi kolaylaştıracak belki de zengin Yahudi lobileriyle rekabet edebilecek bir aşamaya gelecektir. Olayın olumlu yönü bu.

Ancak Kimi Arap şirketlerin Amerika'da aldıkları liman ihalelerin güvenlik kaygıları sebebiyle iptal edilmesinde olduğu gibi, Batılı ekonomilerin Arap sermayesinin etkinliğine hazır olup olmadıkları yada böyle bir etkinliğe izin verip vermeyecekleri büyük bir muamma.

Bundan 5 yıl önce Amerikan bankalarındaki Müslüman ülkelere ait fonların toplamının yaklaşık 1 trilyon dolarlık bir hacme sahipken bugün bunun en az iki katına çıktığı söyleniyor.

Bizler Irak işgaliyle Amerika'nın uğradığı kayıpların 2 trilyon dolara yaklaşmış olduğunu tartışırken, öbür tarafta Amerikan ekonomisi nakit ihtiyacının önemli bir bölümünü yine Müslüman sermaye eliyle telafi etmiş durumda. Olumsuz yönü ve tehlikesi ise bu.

Dolayısı ile kısa vadede işgalcilerin ekonomisine taze kan verme ile uzun vadede Batılı ekonomiler içinde etkinliğini arttırma arasında çok kritik bir çizgi bulunuyor.